16. Η επιστροφή Β’

Οι εκπλήξεις όμως δεν σταμάτησαν στη κουλή και ριψοκίνδυνη διαδρομή που επέλεξα.  Μπαίνοντας στις αναχωρήσεις, στο τέλος μιας σκάλας με περίμενε μία στρατομπατσίνα.  Άρχισε τις ερωτήσεις σε στιλ ανάκρισης.  Από πού είμαι, τι έκανα στη χώρα, αν μου δώσε κανείς κάνα πακέτο και άλλα τέτοια, ζητώντας παράλληλα και το διαβατήριο.  Μέχρι τότε δεν με είχαν σταματήσει πουθενά στη χώρα για έλεγχο.  Μου ‘λαχε ο κλήρος εκεί.  Το θέμα του “narcotrafico” (η διακίνηση ναρκωτικών δηλαδή) θεωρείται σημαντικό παράπτωμα στις χώρες της Λ. Αμερικής και η κυβέρνηση Chavez έχει φροντίσει ειδικά στο αεροδρόμιο να το κάνει εμφανές.

Μετά τις ερωτήσεις με παρέλαβε άλλος νεαρός συνάδελφος της για τη συνέχεια της “διαδικασίας”.   Ναι, είχε κι άλλο.  Με πήγε σ’ ένα ιδιαίτερο χώρο, όπου απ’ έξω υπήρχε ένα σκάνερ… σώματος! Πρώτη φορά το έβλεπα, αλλά το κατάλαβα αφού είχε κι άλλους ταλαίπωρους στη σειρά.  Επέλεγαν μάλλον άτομα που ταξίδευαν μόνοι τους ή ζευγάρια ξένων.  Αφού με τσέκαραν στη κυριολεξία μέχρι κόκαλο και με έβαλαν να υπογράψω σ’ ένα βιβλίο, εισήλθα στα “ενδότερα”. Πέρασα τα πράγματα από το γνωστό σκάνερ και στη συνέχεια μ’ έβαλε σ’ ένα δωμάτιο, όπου άρχισε δήθεν το ψάξιμο του σακιδίου.  Κοιτώντας αλλού πέταγε τα ρούχα έξω και μόλις με είδε να τσαντίζομαι μου είπε να τα μαζέψω γρήγορα και να βγω έξω.  Το καψόνι δεν σταμάτησε.  Μ’ έβαλε να περιμένω απ’ έξω κι έφυγε με το διαβατήριο.  Μετά από λίγο επέστρεψε και μου είπε ότι είμαι ελεύθερος να φύγω.

Έκανα επιτέλους check-in και πλήρωσα το μπαξίσι των 27€ περίπου για να μπορέσω να εξέλθω από τη χώρα.  Η ταλαιπωρία όμως δεν είχε τελειωμό.  Στην είσοδο για τις θύρες αναχώρησης υπήρχε μία τεράστια ουρά, η οποία πέρναγε αναγκαστικά από έναν και μοναδικό έλεγχο, όπου βεβαίως σε ανάγκαζαν να βγάλεις και τα παπούτσια.  Γι ακόμη μια φορά με έβαλαν να ανοίξω το μικρό σακίδιο και ο στρατόμπατσος με το ίδιο περιπαικτικό στιλάκι άρχισε να πετά τα πράγματα έξω.  Είχε κι άλλο σκάνερ αμέσως μετά και πήγε να ξεκινήσει η ίδια ιστορία με το ψάξιμο, αλλά τον πρόλαβα κάπως, διαμαρτυρόμενος για τα προηγούμενα.

Τελικά, καλώς συστήνεται να βρίσκεσαι στο βενεζουελάνικο αεροδρόμιο 3 ώρες πριν την πτήση.  Με τόσα που μπορεί να σου τύχουν.  Πάντως, η υπερβολική παράσταση αυστηρότητας και η ανούσια ταλαιπωρία των ταξιδιωτών στο αεροδρόμιο δεν νομίζω ότι δημιουργούν κάποια θετική εντύπωση σ’αυτούς.  Τουναντίον μάλιστα.

16. Η επιστροφή Α’

Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν, όπως λέει και ο ποιητής, κι έτσι μετά από 27 μέρες και διάφορες ιστορίες η περιπλάνηση στη Βενεζουέλα έκλεισε με αρκετή δόση περιπέτειας.  Είναι γεγονός πως κατάφερα να φτάσω στο αεροδρόμιο μ’ένα μοναδικό τρόπο που δεν νομίζω να έχει ξαναδοκιμάσει ταξιδιώτης σ’ αυτή τη χώρα.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.  Όταν πήγα στην Colonia Tovar έμαθα από τους οδηγούς λεωφορείων ότι θα μπορούσα να πάω μέχρι το αεροδρόμιο συνδυάζοντας δύο λεωφορεία από κει.  Μαζεύοντας, επίσης, πληροφορίες για την ώρα που χρειάζονται τα 2 λεωφορεία να καλύψουν την απόσταση, αλλά και για τα δρομολόγια, τα έβαλα κάτω και είπα ότι αξίζει να το δοκιμάσω ή καλύτερα να το ρισκάρω. Η ώρα αναχώρησης ήταν στις 5:30 το απόγευμα, άρα θα έφτανα καλών εχόντων των πραγμάτων και με την απαραίτητη προπορεία.

Η οδύσσεια ξεκίνησε νωρίς το πρωί της 3/3 από το Maracay, όπου διανυκτέρευσα τη τελευταία νύχτα, με πρώτη στάση τη πόλη La Victoria και μετά από κει με το γνωστό πια mini bus για ανάβαση στο Γολγοθά μέχρι την Colonia Tovar.  Όλα κίνησαν εντός υπολογισμών, παρόλο που η έξοδος από Maracay ήταν προβληματική λόγω πρωινής κίνησης.

Στη γερμανική αποικία εξάλλου έπρεπε να περιμένω, όχι μόνο για να φτάσει η ώρα αναχώρησης, αλλά και για να μαζευτούν μερικοί ακόμα και να είναι σίγουρο ότι το δρομολόγιο θα πραγματοποιηθεί.  Υπήρχε βέβαια και η εναλλακτική του ταξί αν κάτι πήγαινε στραβά.  Τελικά, δεν καθυστέρησε ιδιαίτερα να φύγει το mini bus, αφού μαζευτήκαν 5-6 νοματαίοι.

Για να φτάσουμε μέχρι την άγνωστη πόλη Carayaca, το λεωφορείο διένυσε μια καθαρά ορεινή διαδρομή στο πουθενά, όπου δεν υπήρχε ίχνος πολιτισμού για αρκετή ώρα.  Αυτό είναι η αλήθεια ότι δεν το είχα σκεφτεί καν.  Όπως, και το ότι θα έφτανα σε μια φτωχική πόλη τύπου barrio, όπου φορτωμένος με το σάκο, έκανα μπαμ ότι ήμουν ξένος.  Σαν τη μύγα μες στο γάλα.  Ευτυχώς, δεν χρειάστηκε να περιμένω πολύ.  Το τέταρτο και τελευταίο λεωφορείο της σειράς ήρθε άμεσα κι έτσι ξεκινήσαμε τη κάθοδο πια προς τα παραλία και εν τέλει το αεροδρόμιο Simón Bolívar, Maiquetía. 

Μετά από περίπου 4 ώρες συνολικά (Maracay – Maiquetía) αυτό το ιδιόμορφο ταξίδι έλαβε τέλος όταν το λεωφορείο με άφησε σε μια στάση επί του εθνικού δρόμου και μέσω μίας γέφυρας ουσιαστικά μπήκα στον ασφαλέστερο εξωτερικό χώρο του αεροδρομίου. Η τελευταία εικόνα από τη Βενεζουέλα πριν μπω στο αεροδρόμιο ήταν η ίδια που είδα όταν βγήκα από αυτό στις αρχές Φλεβάρη.  Το γαντζωμένο barrio “24 de Noviembre” στον απέναντι λόφο.

15. Και ξαφνικά…στη Γερμανία…της Καραϊβικής

Το minibus ανεβαίνει αγκομαχώντας το φιδίσιο και απότομο ανηφορικό δρόμο πάνω από τη πόλη La Victoria.  Όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε τόσο πιο εντυπωσιακή γίνεται η θέα.  Το τοπίο από κει που ήταν αρχικά μέσα στη ξεραΐλα στη συνέχεια έγινε καταπράσινο.  Μετά από 2 περίπου ώρες καθαρά ορεινής διαδρομής φάνηκαν τα πρώτα διάσπαρτα σπίτια με επικλινείς κεραμοσκεπές και χαρακτηριστικούς λευκούς τοίχους με χιαστεί παχιές μαύρες γραμμές.  Μπαίνοντας εν τέλει στη πόλη-χωριό Colonia Tovar αντικρίζεις παντού κτήρια με το ίδιο αλπικό στιλ. Το όλο σκηνικό δεν θυμίζει σε τίποτα Λατινική Αμερική.  Νομίζεις πως μεταφέρθηκες ξαφνικά σε κάποιο χωριό της Βαυαρίας.  Δεν πρόκειται όμως για μια απλή αντιγραφή του αρχιτεκτονικού στιλ, αλλά για πραγματικό αποικιακό γερμανικό χωριό (εξού και το πρώτο συνθετικό Colonia), το οποίο δημιουργήθηκε το 1843 από Γερμανούς μετανάστες.

Συγκεκριμένα, το 1840 στη Βενεζουέλα ψηφίστηκε ένας νέος μεταναστευτικός νόμος που επέτρεπε την οικονομική και πολιτιστική συνεργασία με τη Γερμανία.  Χάριν σε έναν ιταλό στρατιωτικό και επιστήμονα, τον Agustín Codazzi που είχε πάρει τη Βενεζουελάνικη υπηκοότητα για τη στήριξη του στη χώρα και διέμενε στη Γαλλία, κανονίστηκε να φτάσουν στη Βενεζουέλα γερμανοί μετανάστες από το Μέγα Δουκάτο του Baden και τη περιοχή του Kaiserstuhl.  Ο Codazzi επέλεξε αυτή την ορεινή περιοχή για να στηθεί η νέα αποικία, μιας και τόσο γεωγραφικά όσο και κλιματολογικά οι συνθήκες ήταν πολύ κοντά σε αυτές της πατρίδας των μεταναστών.  Ο Conde de Tovar ως ιδιοκτήτης των εκτάσεων αυτών τις δώρισε για τη δημιουργία της αποικίας και γι αυτό το λόγο αργότερα το όνομά του χαρακτήρισε και το χωριό.  Μετά από 112 μέρες ταλαιπωρίας σε πλοίο κατάφεραν να φτάσουν στη περιοχή αρχές Απριλίου του 1843 οι πρώτοι 391 γερμανοί άποικοι.

Η μικρή πόλη για πολλά χρόνια παρέμενε απομονωμένη από την υπόλοιπη χώρα εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης (βρίσκεται σε υψόμετρο 1800μ), αφού επικοινωνούσε με το Καράκας μόνο μέσω ενός ποταμού.  Η καλλιέργεια της γης εξασφάλιζε και επάρκεια σε βασικά προϊόντα.  Έτσι, όλο αυτό ευνόησε τη δημιουργία μιας κλειστής κοινωνίας η οποία αναπτύχθηκε αυστηρά γύρω από τις τοπικές γερμανικές παραδόσεις και μακριά από οποιαδήποτε επιρροή του εξωτερικού πολιτισμού και της τεχνολογίας.  Μόλις το 1960 η Colonia Tovar άνοιξε τις πόρτες τις προς τον έξω κόσμο, όταν δηλαδή απέκτησε τουριστικό ενδιαφέρον.  Μάλιστα, για αρκετά χρόνια απαγορευόντουσαν οι γάμοι με άτομα εκτός τοπικής κοινωνίας, ώστε να διατηρηθεί με αυτό το τρόπο η εθνική και πολιτιστική συνοχή.

Τώρα πια βέβαια όλα έχουν αλλάξει και οι κάτοικοι έχουν ενσωματωθεί εν πολλοίς στην λατινοαμερικάνικη κουλτούρα.  Ο τουρισμός έχει επηρεάσει καθοριστικά τη πόλη.  Είναι εμφανές αν περιδιαβείς τους δρόμους.  Το επίπεδο διαβίωσης είναι ίσως και το πιο υψηλό στη Βενεζουέλα.  Ακολούθως, όμως, και οι τιμές.  Από Παρασκευή και μετά γεμίζει κόσμο, αφού είναι δημοφιλές θέρετρο σαββατοκύριακου όλο το χρόνο για τους κατοίκους του Καράκας και του Maracay χάριν και στο δροσερό κλίμα που επικρατεί. 

Εντούτοις, είναι αξιοπερίεργο όταν συναντάς ψηλούς ξανθούς ντόπιους να μιλούν ισπανικά. Στα εστιατόρια οι σερβιτόρες φοράνε τα παραδοσιακά βαυαρικά φορέματα, ενώ στο νεκροταφείο βλέπεις παντού γερμανικά επίθετα και ορισμένους τάφους με ασπρόμαυρο καρέ πλακάκι.  Είναι και το μοναδικό μέρος όπου μπορείς να πιεις ποιοτική μπίρα. Κάθε χρόνο μάλιστα διοργανώνουν και τη δημοφιλή γερμανική γιορτή μπίρας, το Oktoberfest.  Μέχρι πριν λίγο καιρό είχε την έδρα της στην Colonia Tovar και η μικροζυθοποιία Tovar, ίσως και η μοναδική τέτοιου μεγέθους στη Βενεζουέλα.

This slideshow requires JavaScript.