Paris – Orly Airport Info

Γενικές πληροφορίες

• Ο μέσος χρόνος είναι καθαρός και δεν περιλαμβάνει τη μετεπιβίβαση και τη μετάβαση στη στάση/στο σταθμό.  Βασίζεται στα δεδομένα του RATP.
• Η στάση των λεωφορείων 285 και 292 έχει μεταφερθεί κάπου στα 500μ. από το αεροδρόμιο, πάνω στο δρόμο Nationale 7. Δεν είναι στο υπόγειο όπως αναφέρεται σε πολλά site. Έχει σηματοδότηση βγαίνοντας έξω από το terminal Orly Sud.  Η στάση επιστρέφοντας με το λεωφορείο είναι πιο κοντά, στην απέναντι πλευρά του δρόμου και αναβαίνεις σε μια πεζογέφυρα για να περάσεις στο χώρο του αεροδρομίου.
• Επέλεξα το λεωφορείο 285 για να κατευθυνθώ προς το Παρίσι. Είναι γύρω στα 4 λεπτά περπάτημα μέχρι τη στάση. Τις καθημερινές έχει αρκετά συχνά δρομολόγια, ανά 10-15 λεπτά.  Το λεωφορείο αυτό, όπως είδα, χρησιμοποιείται αρκετά από τους εργαζόμενους του αεροδρομίου και ντόπιους.
• Στα παραπάνω 3 λεωφορεία μπορείς να βγάλεις το εισιτήριο μέσα και ισχύει μόνο για το λεωφορείο και όχι για μετεπιβίβαση στο επόμενο μέσο (Sans Correspondance).
• Μια καλή λύση για όποιον έχει τουλάχιστον ένα 3μερο στη πόλη και σκοπεύει να μετακινείται αρκετά με ΜΜΜ τελικά είναι η κάρτα Paris Visite.  Ισχύει σε όλα σχεδόν τα μέσα και σε ζώνες 1-3. Κατάλαβα βέβαια πως δύσκολα κάποιος βγαίνει στη ζώνη 3.  Τα περισσότερα αξιοθέατα βρίσκονται στη ζώνη 1-2.  Επίσης, είναι σημαντικό ότι δεν μπλέκεσαι σε ουρές στα γκισέ των σταθμών και σου δίνει ελευθερία κινήσεων και επιλογών, αφού τη βγάζεις μια φορά για όλες τις μέρες.  Μαζί δίνουν και ένα κατατοπιστικότατο χάρτη.  Όμως στα γκισέ διατίθεται και ένας πιο εύχρηστος τσέπης που λέγεται Paris Poche.  Βγάζοντας κάποιος εξ αρχής τη Paris Visite στο σταθμό που θα βρεθεί εντός ζώνης 3, μειώνει ακόμα περισσότερο το κόστος μετάβασης από το αεροδρόμιο στη πόλη.
• Ανάλογα τη περίπτωση, μπορεί να συμφέρει περισσότερο η ημερήσια κάρτα Mobilis (6,10€ για 2 ζώνες), ενώ αν βρεθεί κάποιος στην αρχή της εβδομάδας και έχει σκοπό να μείνει κάνα 5μερο, τότε σίγουρα συμφέρει η περίπτωση της κάρτας (Pass) Navigo (18,35€ για 2 ζώνες).
• Επειδή η πτήση της Easyjet για Αθήνα είναι νωρίς το πρωί πολλοί επιλέγουν να διανυκτερεύσουν στο αεροδρόμιο.  Όπως διαπίστωσα, μετά τις 12 το βράδυ το αεροδρόμιο ερημώνει και δεν λειτουργεί απολύτως τίποτα. Τα καθίσματα στο ισόγειο και στο 1^ο όροφο είναι εντελώς άβολα για να ξαπλώσει κανείς, αφού έχουν χερούλια ενδιάμεσα.  Επίσης, δεν κατάλαβα να λειτουργεί και θέρμανση. Όμως όπως ανακάλυψα εκ των υστέρων, στο υπόγειο, στο χώρο του check-in της Easyjet, έχει μερικές σειρές καθισμάτων χωρίς χερούλια και η θερμοκρασία είναι σαφώς καλύτερη από πάνω.

Για περισσότερα, στην αντίστοιχη σελίδα στο μενού από πάνω.

Μία πόλη, όλη η φωτογραφία

Το Νοέμβρη στο Παρίσι συνέβη η μεγαλύτερη γιορτή  της φωτογραφικής τέχνης.  Δεκάδες εκθέσεις στα πλαίσια του μήνα φωτογραφίας  (Mois de la Photo), ο οποίος έκλεισε τα 30 χρόνια, ενώ γέμισαν τη πόλη του φωτός και πολλές άλλες μαζί με διάφορες εκδηλώσεις.  Εν ολίγοις μια σπάνια ευκαιρία για ένα ταξίδι σχεδόν σε ολόκληρη την ιστορία της φωτογραφίας.

Το πιο σημαντικό γεγονός ήταν σίγουρα η Paris Photo, η παγκόσμια ετήσια συνάντηση των φωτογραφικών γκαλερί, εκδοτών και συλλεκτών.  Δεν ήταν ανάγκη να είσαι συλλέκτης με μπλοκ επιταγών για να σε ενδιαφέρει.  Το γεγονός και μόνο ότι στο Carrousel du Louvre ήταν συγκεντρωμένα έργα εκατοντάδων φωτογράφων από τα τέλη του 19^ου αιώνα μέχρι σήμερα, ήταν αρκετό να τραβήξει τη προσοχή των απανταχού φωτογραφόφιλων. Κάπου 90 γκαλερί από όλο το κόσμο συμμετείχαν.  Μπορούσες άνετα να ξοδέψεις μια ολόκληρη μέρα εκεί μέσα.

Πέρα από τις φωτογραφίες ήταν παρόντες και πολλοί φωτογράφοι, αρκετοί εκ των οποίων είχαν έρθει για να υπογράψουν και τα φωτογραφικά τους λευκώματα.  Μερικοί εξ αυτών ήταν οι Martin Parr, Susan Meiselas (προσιτή και με διάθεση να συζητήσει και να υπογράψει ότι βιβλίο της έδιναν), Bruce Davidson (έφτασε για να υπογράψει μόνο τα βιβλία που είχε συμφωνήσει με τον εκδότη, αρνούμενος να υπογράψει οτιδήποτε άλλο και εξαφανίστηκε αμέσως μετά), Abbas, Klavdij Sluban, Alec Soth (ο οποίος με μια fujifilm μιας χρήσης έβγαζε ξαφνικές φωτογραφίες το κόσμο), Todd Hido, Anders Petersen, Edgar Martins, Serge Clément.

Η πιο ενδιαφέρουσα εκδήλωση από τις υπόλοιπες ήταν η Off Print, μια συνάντηση ανεξάρτητων εκδοτών φωτογραφικών βιβλίων.  Εκεί μπορούσες να βρεις μια πλειάδα από σπάνια λευκώματα μικρών εκδόσεων, όπου πολλές φορές στα έδιναν και υπέγραφαν οι ίδιοι οι φωτογράφοι.  Κάπου εκεί ανάμεσα εντόπισα να περιφέρεται και ο Josef Koudelka.

Άλλα event με ενδιαφέρον ήταν το Photo Off, μια μικρή συγκέντρωση γκαλερί για την προβολή νέων φωτογράφων, η πρωτότυπη έκθεση Street Photography Now με φωτογραφίες διαφόρων γνωστών φωτογράφων δρόμου, οι οποίες εκθέτονταν στις βιτρίνες καταστημάτων της περιοχής Canal Saint Martin και τέλος η διοργάνωση του Photo – Saint Germain des Pres από πολλές γκαλερί της όμορφης ομώνυμης γειτονιάς.

Από τις εκθέσεις που πρόλαβα να δω ξεχώρισα τις ρετροσπεκτίβες του André Kertesz και του Larry Clark, τις εκθέσεις των Harry Callahan, Sally Mann, Krass Clement, Mario Giacomelli, Malick Sidibé, Raymond Depardon, Saul Leiter, Herbert List και Adriana Lestido και βέβαια το αφιέρωμα στη Λατινοαμερικάνικη φωτογραφία.

This slideshow requires JavaScript.

16. Η επιστροφή Β’

Οι εκπλήξεις όμως δεν σταμάτησαν στη κουλή και ριψοκίνδυνη διαδρομή που επέλεξα.  Μπαίνοντας στις αναχωρήσεις, στο τέλος μιας σκάλας με περίμενε μία στρατομπατσίνα.  Άρχισε τις ερωτήσεις σε στιλ ανάκρισης.  Από πού είμαι, τι έκανα στη χώρα, αν μου δώσε κανείς κάνα πακέτο και άλλα τέτοια, ζητώντας παράλληλα και το διαβατήριο.  Μέχρι τότε δεν με είχαν σταματήσει πουθενά στη χώρα για έλεγχο.  Μου ‘λαχε ο κλήρος εκεί.  Το θέμα του “narcotrafico” (η διακίνηση ναρκωτικών δηλαδή) θεωρείται σημαντικό παράπτωμα στις χώρες της Λ. Αμερικής και η κυβέρνηση Chavez έχει φροντίσει ειδικά στο αεροδρόμιο να το κάνει εμφανές.

Μετά τις ερωτήσεις με παρέλαβε άλλος νεαρός συνάδελφος της για τη συνέχεια της “διαδικασίας”.   Ναι, είχε κι άλλο.  Με πήγε σ’ ένα ιδιαίτερο χώρο, όπου απ’ έξω υπήρχε ένα σκάνερ… σώματος! Πρώτη φορά το έβλεπα, αλλά το κατάλαβα αφού είχε κι άλλους ταλαίπωρους στη σειρά.  Επέλεγαν μάλλον άτομα που ταξίδευαν μόνοι τους ή ζευγάρια ξένων.  Αφού με τσέκαραν στη κυριολεξία μέχρι κόκαλο και με έβαλαν να υπογράψω σ’ ένα βιβλίο, εισήλθα στα “ενδότερα”. Πέρασα τα πράγματα από το γνωστό σκάνερ και στη συνέχεια μ’ έβαλε σ’ ένα δωμάτιο, όπου άρχισε δήθεν το ψάξιμο του σακιδίου.  Κοιτώντας αλλού πέταγε τα ρούχα έξω και μόλις με είδε να τσαντίζομαι μου είπε να τα μαζέψω γρήγορα και να βγω έξω.  Το καψόνι δεν σταμάτησε.  Μ’ έβαλε να περιμένω απ’ έξω κι έφυγε με το διαβατήριο.  Μετά από λίγο επέστρεψε και μου είπε ότι είμαι ελεύθερος να φύγω.

Έκανα επιτέλους check-in και πλήρωσα το μπαξίσι των 27€ περίπου για να μπορέσω να εξέλθω από τη χώρα.  Η ταλαιπωρία όμως δεν είχε τελειωμό.  Στην είσοδο για τις θύρες αναχώρησης υπήρχε μία τεράστια ουρά, η οποία πέρναγε αναγκαστικά από έναν και μοναδικό έλεγχο, όπου βεβαίως σε ανάγκαζαν να βγάλεις και τα παπούτσια.  Γι ακόμη μια φορά με έβαλαν να ανοίξω το μικρό σακίδιο και ο στρατόμπατσος με το ίδιο περιπαικτικό στιλάκι άρχισε να πετά τα πράγματα έξω.  Είχε κι άλλο σκάνερ αμέσως μετά και πήγε να ξεκινήσει η ίδια ιστορία με το ψάξιμο, αλλά τον πρόλαβα κάπως, διαμαρτυρόμενος για τα προηγούμενα.

Τελικά, καλώς συστήνεται να βρίσκεσαι στο βενεζουελάνικο αεροδρόμιο 3 ώρες πριν την πτήση.  Με τόσα που μπορεί να σου τύχουν.  Πάντως, η υπερβολική παράσταση αυστηρότητας και η ανούσια ταλαιπωρία των ταξιδιωτών στο αεροδρόμιο δεν νομίζω ότι δημιουργούν κάποια θετική εντύπωση σ’αυτούς.  Τουναντίον μάλιστα.