Κατηγορίες: Η ζωή στη πόλη, Καθημερινότητα | Ετικέτες: Αθήνα, Καθημερινότητα, Πόλη, κέντρο
Κατεβαίνω, αργά, σε ώρα αιχμής τη Πανεπιστημίου.
Κίνηση, θόρυβος, καυσαέριο, ζέστη.
Ο κόσμος είναι βιαστικός. Πρέπει να προλάβει. Ο χρόνος αμείλικτος.
Παρατηρώ τους περαστικούς. Οι περισσότεροι φαίνονται απορροφημένοι στο δικό τους κόσμο.
Δεν με ενδιαφέρει ο χρόνος. Απλά παρατηρώ τους ανθρώπους και το βαρύ αστικό τοπίο.
Αμφιβάλλω αν κάποιος, εκείνη τη στιγμή, αφήνει έστω και ένα τεταρτημόριο στο μυαλό του για να παρατηρήσει συνειδητά το περιβάλλον γύρω του πηγαίνοντας από το σημείο Α στο Β.
Αισθάνομαι αόρατος.
Όταν ζεις τη πόλη κάτω από τέτοιες καθημερινές συνθήκες έντασης, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις οι μόνες εικόνες της πόλης που παίρνεις σε χαλαρή διάθεση είναι μέσω της τηλεόρασης, τότε πως μπορείς να ανακαλύψεις τις μικρές της ομορφιές πίσω από τούτο το τεράστιο σκηνικό ασχήμιας;
Χθες πήγα να δώσω αίμα στα πλαίσια της εθελοντικής αιμοδοσίας για τους Παλαιστίνιους. Ήταν μέχρι τις 5 το απόγευμα κι εγώ έφτασα εκεί στις 4:30. Έδινε εκείνη τη στιγμή ένας αίμα. Ρωτάω ένα τύπο με λευκή ρόμπα αν είμαι στο σωστό μέρος και μου απαντάει ψυχρά ότι τελείωσαν… Μα καλά, ξαναρωτάω, η αιμοδοσία δεν είναι μέχρι τις πέντε; Ναι, μου απαντάει με απαξιωτικό ύφος, αλλά δεν θέλουμε άλλο… Αφού έμεινα λίγο με τον τρόπο αντιμετώπισης, έφυγα εκνευρισμένος.
