Ουάν ρέινι ντέι*

*Mia vroxeri mera

Τελικά, παίζει οι (λιγοστές) βροχερές μέρες στη πόλη να είναι και οι πιο ενδιαφέρουσες. Με το που αρχίζει να ψιχαλίζει, αλλάζει άρδην η ψυχολογία των διαβατών. Επικρατεί ανησυχία, ένταση, βιασύνη. Η προσοχή τους στρέφεται στο να προστατευτούν από τη μπόρα και δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία στο τι συμβαίνει γύρω τους. Οι κραδαίνοντες ομπρέλα δεν προσέχουν καν τους μη έχοντες που προσπαθούν να ισορροπήσουν κάτω από κάποια προεξοχή. Είναι δε ακόμη πιο αστείο όταν οι «ομπρελούχοι» συγκρούονται μεταξύ τους περνώντας ο ένας δίπλα στον άλλον.

Εκεί που ψάχνεις στη τσάντα σου να βρεις εναγωνίως εκείνη την καταραμένη ομπρέλα, εμφανίζεται ξαφνικά ένα χέρι που σου τη προσφέρει για ντύο ευρώ. Οι γωνίες δια μαγείας και σε χρόνο ντε-τε έχουν γεμίσει από συμπαθείς Μπαγκλαντεζιανούς με ομπρέλες για όλα τα γούστα. 

Όσο δυναμώνει η βροχή το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο θεατρικό. Σαν να βγήκε από ταινία του Ζακ Τατί. Το νερό μαζεύεται μανιωδώς στην άκρη του δρόμου μη μπορώντας να δραπετεύσει εκατέρωθεν και οι πεζοί αρχίζουν να ξετυλίγουν τις δεξιότητες τους στο μπαλέτο ή στο άλμα εις μήκος στην προσπάθειά τους να διασχίσουν το δρόμο. Μικρά ντελικάτα αλματάκια…απ! απ! Που πας κυρά μου με τη γόβα!

Όταν μάλιστα το ρυάκι μετατρέπεται σε ποτάμι που αγγίζει (ναι μα το θεό!) τις διαστάσεις του Ορινόκου, τότε απλά αυτό που σώζει τη κατάσταση είναι μάλλον μια πιρόγα που θα σε οδηγήσει στην απέναντι όχθη, αν δεν σε κόψει “meanwhile” ο διερχόμενος καπετάνιος με το τουτου-χόβερκραφτ.  Νομίζω εδώ πως θα είναι φρόνιμο οι ευφυείς προμηθευτές των μικροπωλητών να τους προμηθεύουν και με φουσκωτές πιρόγες, για να προσφέρουν με τη σειρά τους όλα τα κομφόρ στο πελάτη.

Εντός του οδοστρώματος εξελίσσονται κορυφαίες στιγμές της βροχερής ιστορίας. Κορναρίσματα, ακινησία, θολωμένα τζάμια, εσωτερικό βρισίδι και μηχανόβιοι που προσπαθούν να ελιχθούν ως άλλοι road-surfer. Μη τύχη μόνο και αφαιρεθείς ως πεζός την ώρα που περνά δίπλα η αγέρωχη κυρία με τη τζιπούρα της ή το λεωφορείο-μεταγωγικό, γιατί θα κάνεις ένα γρήγορο ντουζάκι, χωρίς καν να χεις μαζί σου το αγαπημένο σου σαμπουάν.  

Στις στάσεις ο κόσμος συνωστίζεται κάτω από το στέγαστρο σαν σαρδέλες σε κονσέρβα, ενώ κάποιοι επιμένουν να κρατούν ανοικτές και τις ομπρέλες τους. Σίγα κυρία, με το μπαρδόν; θα μου βγάλετε το μάτι!

Οι καλύτεροι απ’ όλους είναι ασυζητητί οι τετράποδοι φίλοι του δημάρχου; οι σκύλοι. Ο καθείς έχει πιάσει μια ασφαλή γωνιά και δεν του καίγεται καρφί για τους παλαβούς που τρέχουν από δω κι από κει. Ίσως μόνο να ονειρεύονται κάνα καλό κομμάτι ρος μπιφ! Σνιφ!

Neil Hannon @ Gagarin, Αθήνα 13/12/10

Ένα πιάνο, μία ηλεκτρακουστική κιθάρα κι ένας μουσικός.  Αρκούν όλα αυτά για να κερδίσεις για 1,5 ώρα το ενδιαφέρον ενός σχεδόν γεμάτου Gagarin Δευτέρα βράδυ; Κι όμως αρκούν και με το παραπάνω όταν ο μουσικός αυτός λέγεται Neil Hannon.  Πραγματικά δεν γνώριζα ότι ο Mr. Divine Comedy είναι τόσο χαρισματικός.  Με μία μινιμαλιστική παρουσία, πνευματώδες χιούμορ, θεατρικότητα, εξαιρετική ερμηνεία και με έμφυτη ικανότητα αλληλεπίδρασης με τον κόσμο, πιστεύω, κατάφερε να γεμίσει τη σκηνή του Gagarin σαν να ήταν μια ολόκληρη μπάντα. Σωστός perfomer δηλαδή.  Μπήκε ως άλλος Σέρλοκ Χόλμς κρατώντας πίπα και χαρτοφύλακα κι έτσι αποχώρησε.  Έπαιξε στο μεταξύ τις Divine επιτυχίες του, νέα κομμάτια, μέχρι και “Don’t you want me” τραγούδησε και έπιασε και το ρυθμό του “Blue Monday” χτυπώντας με τα δάχτυλα το μικρόφωνο ενώ διαπίστωνε ότι ήταν Δευτέρα. Respect.

“Take the National Express when your life’s in a mess”

Μικρές καρτποσταλικές ιστορίες

Ποτέ δεν εκτιμούσα τις καρτ ποστάλ ως φωτογραφικές εικόνες και σπάνια τις αγόραζα στα ταξίδια μου ως ενθύμιο.  Πολλές φορές, δε, μου φαίνονται άκρως κακόγουστες και κλισέ, ειδικά μετά τη επικράτηση του μαγικού Photoshop, όπου οι δημιουργοί τους κάνουν τις εικόνες υπερβολικά αφύσικες και στιλιζαρισμένες.  Η Ελλάδα των καρτ ποστάλ, ας πούμε, ταυτίζεται με μια στερεότυπη τουριστική αντίληψη που ελάχιστα έχει να κάνει με τη πραγματικότητα.

Πριν λίγο καιρό όμως έπεσε στα χέρια μου τυχαία μια καρτ ποστάλ του 60 που κάποιος έστελνε τις ευχές του στο θείο του.  Στην εικόνα απεικονιζόταν ένας νέος με μοντέρνα εμφάνιση και ύφος μπλαζέ, σαν να έχει ξεπηδήσει από ελληνική ταινία της εποχής με το Βουτσά.  Ταξίδεψα για λίγο σε μια εποχή που δεν έζησα προσπαθώντας να φανταστώ τον νέο που έστελνε τις ευχές… στο μπάρμπα του.

Αυτό ήταν και το έναυσμα της αναζήτησης τέτοιων μικρών ιστοριών από καρτ ποστάλ προηγούμενων δεκαετιών.  Τότε που δεν υπήρχε η ευκολία των κινητών και του διαδικτύου, η καρτ ποστάλ είχε ιδιαίτερη αξία ως σύντομη επικοινωνία πέρα από το κλασικό ενθύμιο.  Ο ταξιδιώτης, ο μετανάστης, ο ναυτικός, ο φοιτητής έστελνε τα νέα ή τις ευχές του στους δικούς του.  Στη μία πλευρά ενός χαρτονένιου παραλληλόγραμμου στριμώχνονταν μια αράδα λέξεις, η διεύθυνση, το γραμματόσημο και η σφραγίδα.  Οι δε εικόνες ήταν λιγότερο φτιασιδωμένες και πιο ρεαλιστικές, παρόλο που τα έντονα χρώματα ήταν πάντα το ζητούμενο.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην επικοινωνία με καρτ ποστάλ είναι ότι πρόκειται για ένα είδος ανοικτής επικοινωνίας.  Το μήνυμα κανονικά δεν κρύβεται όπως στη περίπτωση ενός γράμματος, sms ή email, εκτός αν σταλεί μέσα σε φάκελο.  Είναι εκεί εκτεθειμένο στα βλέμματα καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Ακόμα και χρόνια μετά όταν πέσει κατά τύχη στα χέρια σου η κάρτα, διαβάζοντάς τη νιώθεις για λίγο συμμέτοχος στην επικοινωνία μεταξύ του άγνωστου αποστολέα και αποδέκτη.  Ανεξαρτήτως χρόνου.  Η κάθε κάρτα, λοιπόν, γίνεται μοναδική.  Και υπάρχουν πάμπολλες τέτοιες μοναδικές κάρτες που περιμένουν υπομονετικά στο πέρασμα του χρόνου στριμωγμένες και ξεχασμένες σε κουτιά, υπόγεια, πατάρια, παλαιοπωλεία.  Περιμένουν κάποιον να απελευθερώσει τη σύντομη “καρτποσταλική” τους ιστορία.