Tonight we fly – The Divine Comedy

Neil Hannon @ Gagarin, Αθήνα 13/12/10

Ένα πιάνο, μία ηλεκτρακουστική κιθάρα κι ένας μουσικός.  Αρκούν όλα αυτά για να κερδίσεις για 1,5 ώρα το ενδιαφέρον ενός σχεδόν γεμάτου Gagarin Δευτέρα βράδυ; Κι όμως αρκούν και με το παραπάνω όταν ο μουσικός αυτός λέγεται Neil Hannon.  Πραγματικά δεν γνώριζα ότι ο Mr. Divine Comedy είναι τόσο χαρισματικός.  Με μία μινιμαλιστική παρουσία, πνευματώδες χιούμορ, θεατρικότητα, εξαιρετική ερμηνεία και με έμφυτη ικανότητα αλληλεπίδρασης με τον κόσμο, πιστεύω, κατάφερε να γεμίσει τη σκηνή του Gagarin σαν να ήταν μια ολόκληρη μπάντα. Σωστός perfomer δηλαδή.  Μπήκε ως άλλος Σέρλοκ Χόλμς κρατώντας πίπα και χαρτοφύλακα κι έτσι αποχώρησε.  Έπαιξε στο μεταξύ τις Divine επιτυχίες του, νέα κομμάτια, μέχρι και “Don’t you want me” τραγούδησε και έπιασε και το ρυθμό του “Blue Monday” χτυπώντας με τα δάχτυλα το μικρόφωνο ενώ διαπίστωνε ότι ήταν Δευτέρα. Respect.

“Take the National Express when your life’s in a mess”

The National Live @ L’Olympia, Paris, 23/11/10

Η περιήγησή μου στο Παρίσι διαπίστωσα αρκετά νωρίς πως συνέπιπτε με την εμφάνιση των The National στα πλαίσια της ευρωπαϊκής τους περιοδείας για το νέο τους άλμπουμ High Violet.  Μια καλή ευκαιρία λοιπόν να συνδύαζα το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Έτσι έκλεισα εγκαίρως εισιτήριο και αρκετά πιο μετά έγινε και sold out.

Τους The National είχα τη τύχη να τους δω άλλη μία φορά στο εξαιρετικό live που είχαν δώσει στο Brooklyn στις 15 Μαΐου.  Όχι, δεν έφτασα μέχρι το Brooklyn.  Ήταν όμως σαν να βρισκόμουν εκεί, αφού το live streaming μέσω youtube εκείνο το ξημέρωμα ήταν πρωτόγνωρο σε ποιότητα ήχου και εικόνας.

Όταν έφτασα τη 2^η φορά στο L’Olympia Hall είχαν ήδη ανέβει στη σκηνή οι Phosphorescent, το support group, επίσης από το Brooklyn, που συνοδεύει τους The National στην Ευρώπη.  Οι Γάλλοι μάλλον αδιαφορούσαν για το support, αφού οι περισσότερα ήταν μαζεμένοι απέξω, στα μπαρ, και συζητούσαν. Μόλις μπήκα στο auditorium οι Phosphorescent τελείωσαν.  Το L’Olympia έμοιαζε λιγότερο μεγαλειώδες από τις φώτος στο διαδίκτυο (φώτος είναι αυτές).  Είχαν αφαιρεθεί και οι θέσεις από τη πλατεία για να χωρέσουν 2.000 όρθιοι.  Στον εξώστη υπήρχαν μόνο καθιστοί.

Μέχρι οι τεχνικοί να ετοιμάσουν τη σκηνή ο ντράμερ- διάολε η μετενσάρκωση του John Lennon είχε λάβει θέση και δοκίμαζε τα ντραμς δίνοντας μια πρώτη γεύση.  Πέντε λεπτά μετά τις 20:45, τη καθορισμένη ώρα έναρξης δηλαδή, τα φώτα χαμήλωσαν και με το On the beach του Neil Young στα ηχεία, ο Matt Berninger και η παρέα του μπήκαν στη σκηνή.  Τη γνωστή πεντάδα πλαισίωναν ένας τρομπετίστας, ένας τρομπονίστας και άλλος ένας στα πλήκτρα.

Ξεκίνησαν με το πολύ καλό down tempo Runaway από το νέο άλμπουμ και σιγά σιγά ανέβασαν ρυθμούς.  Από το Slow Show και το Squalor Victoria μέσα από το Boxer παιγμένα μοναδικά μέχρι το Afraid of Everyone και αποκορύφωμα το Available σ’ έναν εξαίρετο συνδυασμό με το πιο ήρεμο Cardinal Song αμφότερα από το Sad Song for Dirty Lovers. Ο Matt με τα κρασά του και τα δίδυμα έδειχναν να το απολαμβάνουν και συχνά πυκνά έκαναν διάφορα σχόλια, όπως τη περίπτωση να ξεριζωθούν οι φωνητικές χορδές του Matt από τα ξελαρυγγιάσματα πριν το αγαπημένο Abel όπου στο τέλος πέταξε και το μικρόφωνο.  Αν και βαρύτονος με τόσο ξελαρύγγιασμα το ερώτημα είναι πως βγάζει τη χρονιά.  Ευτυχώς, δεν είχα μπει στη διαδικασία να ψάξω προηγούμενα set list κι έτσι το απόλαυσα περισσότερο.  Το πρώτο μέρος έκλεισε με το πολύ όμορφο England και Fake Empire, ενώ στα πρώτα έπαιξαν και το Baby, We’ll be fine που σπάνια επιλέγουν.

Το set list κάλυψε κυρίως το νέο High Violet, μοιράστηκε το ίδιο μεταξύ Boxer Alligator, πέρασε κι από Sad Song for Dirty Lovers, αλλά δεν άγγιξε καθόλου το ντεμπούτο The National.  Ο ήχος ήταν άψογος, με πεντακάθαρα φωνητικά, χωρίς να σε ξεκουφαίνει (άραγε τόσο δύσκολο είναι να το έχουμε και στις συναυλίες εδώ;).

Στο encore τα «έσπασαν». Μετά το ήρεμο Lucky You, η ένταση ξαφνικά ανέβηκε με τον κύριο Νοέμβριο (I’m Mr. November, I won’t fuck us over).  Ο Matt, όπως συνηθίζει στο κομμάτι αυτό, τραβώντας το καλωδιακό μικρόφωνο, μπήκε τραγουδώντας ανάμεσα στο κόσμο και έφτασε μέχρι πίσω.  Η συνέχεια ήταν εξίσου δυναμική με το Terrible Love (that I’m walking with spiders), όπου έδωσαν ότι τους είχε απομείνει και τον Matt να την έχει ακούσει κανονικά.  Κι εκεί που περίμενα ότι ήγγικεν το τέλος, ο φωτισμός χαμήλωσε, όλο το γκρουπ ήρθε μπροστά και μόνο με τη συνοδεία των κιθάρων και των πνευστών τραγούδησαν όλοι μαζί χωρίς μικρόφωνο το Vanderlyle Crybaby Geeks.

“Vanderlyle crybaby cry
Though the water’s a-rising
Still no surprising you
Vanderlyle crybaby cry
Man, it’s all been forgiven
Swans are a-swimmin’
I’ll explain everything to the geeks”

*Το Abel το έπαιξαν εκτός αρχικής set list μετά το Apartment Story

Εισιτήριο: 38,5 € πλατεία, από internet

Διάρκεια: 1 ώρα και 50 λεπτά

Μπίρα 500ml: 7 €