Mikrocosmos’s Weblog

Κατεβαίνω, αργά, σε ώρα αιχμής τη Πανεπιστημίου. 

Κίνηση, θόρυβος, καυσαέριο, ζέστη. 

Ο κόσμος είναι βιαστικός.  Πρέπει να προλάβει.  Ο χρόνος αμείλικτος. 

Παρατηρώ τους περαστικούς.  Οι περισσότεροι φαίνονται απορροφημένοι στο δικό τους κόσμο.  

Δεν με ενδιαφέρει ο χρόνος.  Απλά παρατηρώ τους ανθρώπους και το βαρύ αστικό τοπίο.

Αμφιβάλλω αν κάποιος, εκείνη τη στιγμή, αφήνει έστω και ένα τεταρτημόριο στο μυαλό του για να παρατηρήσει συνειδητά το περιβάλλον γύρω του πηγαίνοντας από το σημείο Α στο Β. 

Αισθάνομαι αόρατος.

Όταν ζεις τη πόλη κάτω από τέτοιες καθημερινές συνθήκες έντασης, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις οι μόνες εικόνες της πόλης που παίρνεις σε χαλαρή διάθεση είναι μέσω της τηλεόρασης, τότε πως μπορείς να ανακαλύψεις τις μικρές της ομορφιές πίσω από τούτο το τεράστιο σκηνικό ασχήμιας;