Κατηγορίες: Argentina 2008, Ταξιδεύοντας | Ετικέτες: Argentina 2008, Colonia del Sacramento, Ουρουγουάη, Uruguay
Mate όπως φραπέ
Στην επιστροφή, επέλεξα να τη περπατήσω τη παραλιακή διαδρομή προς τη Παλιά Πόλη. Αν και ήταν νωρίς το απόγευμα, γύρω στις 4-5, υπήρχε πολύς κόσμος που είχε βγει βόλτα. Άλλοι έκαναν μπάνιο, πολλοί έτρεχαν και έκαναν ποδήλατο, ενώ αρκετοί άραζαν απολαμβάνοντας τη θέα στον ωκεανό πίνοντας Yerba Mate. Τελικά οι Ουρουγουανοί πρέπει να είναι εθισμένοι στο Mate. Μάλλον περισσότερο απ’ ότι οι Έλληνες στο φραπέ. Το πίνουν όλη μέρα και παντού. Τους βλέπεις στο δρόμο με το ειδικό θερμός παραμάσχαλα και το «ποτήρι» Mate στο χέρι. Και στην Αργεντινή είναι το εθνικό τους ρόφημα, αλλά δεν θα τους δεις να το πίνουν στο δρόμο. Στη παραλιακή όπως περπάταγα, συνάντησα πολλές παρέες νέων που αντί να κρατούν ένα μπουκάλι μπίρα που θα ήταν και πιο μάγκικο με το τσιγάρο ή έστω μια κόκα, κρατούσαν Mate.
Τι είναι όμως το Yerba Mate; Πρόκειται για ένα αφέψημα που μοιάζει πάρα πολύ με το τσάι, αλλά προέρχεται από άλλο φυτό, το “Ilex paraguariensis” ή απλά Yerba Mate. Η γεύση του φέρνει αρκετά προς το πράσινο τσάι, αλλά είναι ακόμα πιο πικρό. Κυκλοφορεί και αρωματισμένο (π.χ. λεμόνι). Πίνεται σε ειδικό ποτήρι-σκεύος, που μπορεί να είναι μικρή αδειασμένη κολοκύθα ή από διάφορα είδη ξύλου, με ένα μεταλλικό καλαμάκι που λέγεται Bombilla.
Πλησιάζοντας τη Παλιά Πόλη, ο ήλιος είχε σχεδόν δύσει. Η κίνηση στη παραλιακή Rambla είναι αυξημένη. Σε μια αλάνα με υποτυπώδη τέρματα διεξάγονταν τοπικός αγώνας παίδων. Παραδίπλα σε μια άλλη αλάνα, παίζουν άλλα παιδιά φορώντας εμφανίσεις αγαπημένων τους ποδοσφαιρικών αστέρων. Κι εδώ το ποδόσφαιρο λατρεύεται, όπως και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Στο κέντρο έφτασα ενώ είχε ήδη νυχτώσει. Μιας και ήταν Πέμπτη βράδυ, περίμενα να δω κόσμο έξω. Οι δρόμοι ήταν σχεδόν άδειοι όμως. Αφού είδαμε ότι ο κόσμος δεν κυκλοφορεί το βράδυ, μείναμε κι εμείς στο hostel πίνοντας μπίρες και συζητώντας με τα άλλα παιδιά. Τελικά, δεν μπόρεσα να συμπεράνω αν και οι Ουρουγουανοί βγαίνουν όπως οι γείτονες Αργεντινοί.
Colonia del Sacramento
Την επόμενη μέρα σηκώθηκα νωρίς για να κάνω μια τελευταία βόλτα στη πόλη πριν πάρουμε το λεωφορείο για τη Colonia del Sacramento. Πριν επιστρέψουμε στο ΜΑ, είχα τη περιέργεια να δω από κοντά την αποικιακού χαρακτήρα μικρή πόλη και το αλλά Αβάνα (όπως λένε) ιστορικό της κέντρο που έχει ανακηρυχθεί σε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την Ουνέσκο. Εξάλλου, τόσες εγκωμιαστικές περιγραφές είχα διαβάσει και εντυπωσιακές φωτογραφίες είχα δει, που και για να συρρέουν τόσοι τουρίστες, σκέφτηκα πως κάτι ενδιαφέρον θα έχει να δεις, παρά τις όποιες υπερβολές.
Έτσι πήραμε το λεωφορείο από το Μοντεβίδεο και μετά από 2,5 ώρες και μια αδιάφορη διαδρομή μέσα από λιβάδια φτάσαμε μεσημέρι στο σταθμό της Colonia. Σχεδιάζαμε να ξοδέψουμε το απόγευμα στην εξερεύνηση της πόλης και να πάρουμε το τελευταίο καταμαράν για να επιστρέψουμε στο ΜΑ. Μετά από μια σχετική βόλτα στο ιστορικό κέντρο, επήλθε η πλήρης απογοήτευση. Οκ, καλά τα κλασσικά καλοδιατηρημένα αποικιακά κτήρια, τα πετρόκτιστα σπιτάκια, τα πλακόστρωτα δρομάκια και η παραλιακή διαδρομή με θέα στο Río de la Plata, αλλά από κει και πέρα τίποτα το πραγματικά εντυπωσιακό. Όλα μετρημένα. Μια επίσκεψη σε ένα ελληνικό ορεινό χωριό ή σε κάποιο νησί του Αιγαίου είναι απλά εκτός συναγωνισμού. Ακόμα και τα αυτοκίνητα-αντίκες που είδαμε και λένε πως κυκλοφορούν στη πόλη και αποτελούν το σήμα κατατεθέν, ήταν μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού. Ασυγκρίτως περισσότερα είδαμε στο Μοντεβίδεο. Αναρωτιόμουν δε που είχαν τραβήξει αυτές τις εντυπωσιακές φωτογραφίες που στολίζουν τα τουριστικά έντυπα. Πέρασα από τέτοια σημεία και απλά διαπίστωσα πόσο οι ωραιοποιημένες εικόνες απέχουν από τη πραγματικότητα. Το μάρκετινγκ έχει δουλέψει για τα καλά. H Colonia αποτελεί τον ορισμό του υπερεκτιμημένου. Στο μόνο που θα συμφωνήσω πως αξίζει να ξοδέψει κανείς κάνα δυο μέρες εδώ είναι για την ηρεμία του τοπίου. Άσε που οι τιμές είναι αντίστοιχες της φήμης της. Έτσι, κοιτάξαμε να πάρουμε το αμέσως επόμενο πλοίο που φεύγει για ΜΑ και να μη χαραμίσουμε το χρόνο μας εδώ.
Κατηγορίες: Argentina 2008, Ταξιδεύοντας | Ετικέτες: Argentina 2008, Μοντεβίδεο, Ουρουγουάη, Montevideo, Uruguay
Χρειάστηκαν 3 ώρες με το πλοίο για να διασχίσουμε το Río de la Plata και από το Μπουένος Άιρες (ΜΑ) να φτάσουμε στο λιμάνι του Μοντεβίδεο, στην Ουρουγουάη. Τα γραφειοκρατικά ευτυχώς τα είχαμε τελειώσει στο terminal του ΜΑ. Βγαίνοντας στη Ciudad Vieja (Παλιά Πόλη) η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι γυρίσαμε, μέσα σε λίγες ώρες, κάνα δύο δεκαετίες πίσω συγκριτικά με το ΜΑ. Την ίδια αίσθηση είχα όμως και όταν είδα καλύτερα τη πόλη και περπάτησα στους εμπορικούς δρόμους. Παλιά μαγαζιά, νεοκλασικά κτήρια, παραδοσιακά καφέ, πάρα πολλά παλιά αμερικάνικα αυτοκίνητα. Το σκηνικό συμπληρώνουν οι διάφοροι ρακοσυλλέκτες που σαρώνουν τη πόλη με κάρα ρυμουλκούμενα από άλογα. Εδώ θα συναντήσεις κυρίως ανθρώπους με χαρακτηριστικά ντόπιων φυλών (σκουρόχρωμοι, βραχύσωμοι, κτλ), παρά με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά όπως στην Αργεντινή. Επιτέλους, καταλαβαίνουμε πραγματική ατμόσφαιρα Λατινικής Αμερικής. Το σίγουρο είναι πάντως πως μετά από μία μέρα στη πόλη μπορώ να πω πως το Μοντεβίδεο αξίζει πολύ παραπάνω από ένα καφέ, όπως μου έλεγαν κάποιοι.
Κατευθυνόμαστε προς τη πλατεία Συντάγματος (Plaza Constitución), τη δεύτερη πιο σημαντική πλατεία της πόλης, για να βρούμε κάποιο hostel να μείνουμε. Στη πορεία μας προς τη πλατεία επικρατεί ησυχία και δεν κυκλοφορεί πολύς κόσμος, παρόλο που είμαστε σχεδόν μεσημέρι Πέμπτης. Παρακάτω διαπιστώνουμε ότι κάποιοι δρόμοι είναι κλειστοί, γιατί διαμαρτύρονται μια χούφτα δάσκαλοι, κάνοντας σαματά με διάφορα «χλαπατσίμπανα» μπροστά από ένα κυβερνητικό κτήριο. Ζητούν καλύτερους μισθούς, θέσπιση κανονισμού για καλύτερες συνθήκες εργασίας και νόμο εκπαίδευσης με συγκεκριμένες λύσεις (κάτι μου θυμίζουν αυτά…).
Αφού τακτοποιηθήκαμε σε ένα hostel, ξεχυθήκαμε στη πόλη. Εξάλλου, έχουμε ουσιαστικά μόνο το υπόλοιπο της ημέρας για να γνωρίσουμε το Μοντεβίδεο. Βολτάροντας στο κέντρο βλέπεις ότι ο κόσμος δεν βιάζεται. Οι ρυθμοί είναι χαλαροί, η κίνηση των αυτοκινήτων το ίδιο και σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει το χάος της μητρόπολης του ΜΑ. Πίσω από τα επιβλητικά κτήρια που θυμίζουν σοβιετική δημοκρατία βρίσκονται φτωχογειτονιές. Δεν συναντήσαμε πουθενά ορδές τουριστών. Στην κεντρική πλατεία, τη Plaza Independencia (πλατεία Ανεξαρτησίας), δεσπόζει το χαρακτηριστικό 30 τόνων-άγαλμα του έφιππου ήρωα Artiga με φόντο ένα τεράστιο μονοκόμματο κτήριο γραφείων. Εκεί κάπου είδαμε κι ένα τσούρμο παιδιά, όλα ντυμένα με λευκές ρόμπες και μεγάλους μοβ φιόγκους στο λαιμό. Έμοιαζαν περισσότερο με χασάπηδες σε συσκευασία δώρου παρά με μαθητές. Δυστυχώς, αυτή η κακόγουστη αμφίεση είναι και η επίσημη στολή σε κάποια δημοτικά σχολεία.
Καλό το περπάτημα, αλλά μες το καταμεσήμερο δεν λέει να κυκλοφορείς με άδειο στομάχι. Ρίχνοντας μια ματιά στο χάρτη, είπαμε να δοκιμάσουμε τη τύχη μας στη παραθαλάσσια γειτονιά Pocitos στα ανατολικά της πόλης. Φαινόταν να έχει συγκεντρωμένα κάποια καφεστιατόρια. Στο ταξί το ταξίμετρο δεν αναγράφει το κόστος, αλλά μονάδες που στο τέλος ο ταξιτζής σου λέει την αντιστοιχία τους σε χρήματα. Ακολουθούμε τη πολύ όμορφη παραλιακή διαδρομή της Rambla και περνώντας από τη περιοχή Punta Carretas φτάνουμε στο Pocitos.
Η περιοχή έχει κάτι μεταξύ Νίκαιας, Ρίο Ντε Τζανέιρο και περισσότερο Φαλήρου. Εδώ βλέπεις τη σύγχρονη πλευρά του Μοντεβίδεο. Από τη μία τεράστιες πολυκατοικίες και από τη πλευρά της θάλασσας ένας απέραντος πεζόδρομος και πλαζ. Από το Pocitos και μετά ακολουθούν συνέχεια αμμουδιές που το καλοκαίρι κατακλύζονται από κόσμο. Ήδη αρκετοί έχουν ξεκινήσει τις βουτιές χάριν του καλού καιρού. Αν και τελικά δεν βρήκαμε κάποιο ιδιαίτερο σημείο με εστιατόρια, καταλήξαμε στο ιστορικό “μπαρ 62”, όπου περνούσε παλιά το πρώτο τρόλεϊ της ομώνυμης γραμμής.
Κατηγορίες: Αθλητισμός | Ετικέτες: Argentina 2008, Boca Juniors, Campeón
