Κατηγορίες: Argentina 2008, Ταξιδεύοντας | Ετικέτες: Argentina, Cataratas del Iguazu, Iguazu, Αργεντινή, Καταρράκτες
Το αεροπλάνο της LAN ετοιμάζεται για προσγείωση. Η πλειοψηφία των επιβατών είναι τουρίστες που έρχονται να δουν τους φημισμένους καταρράκτες του Iguazu στα σύνορα με τη Βραζιλία. Το ίδιο κι εμείς. Από το παράθυρο διακρίνεται το καταπράσινο τροπικό δάσος. Βγαίνοντας στο μικρό διεθνές αεροδρόμιο, η ζέστη και η υγρασία μας κυριεύει. Κανονικά θα έπρεπε να πάρουμε το mini-bus που έφευγε άμεσα για το κέντρο του Puerto Iguazu. Όμως μέχρι να δούμε σε πιο hostel να κινηθούμε καλύτερα, το χάσαμε και το επόμενο ήταν με την επόμενη πτήση. Δηλαδή, σε κάνα 2ωρο. Έτσι πήραμε ταξί και αντί για 15 πέσος πληρώσαμε 70. Στο δρόμο περνάμε μέσα από αναρίθμητες πεταλούδες. Ο λαμπρός ήλιος τις έβγαλε από τις φωλιές τους. Φτάνοντας στο κέντρο βρήκαμε δωμάτιο στο hostel Peter Pan. Απέξω δεν σου γεμίζει το μάτι. Όμως στο εσωτερικό είναι μια χαρά. Καθαρό και άνετο δωμάτιο (με κλιματισμό και ανεμιστήρα). Υπερ-εξυπηρετικοί και φιλικοί ιδιοκτήτες. Όπως είδαμε, οι ξενώνες στη πόλη σε γενικές γραμμές δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο.
Μιας και είχε ήδη μεσημεριάσει και ο ήλιος έκαιγε κατακόρυφα, αποφασίσαμε να αφήσουμε την επίσκεψη στο εθνικό πάρκο του Iguazu για την επόμενη μέρα και να αφιερώσουμε το απόγευμα στην εξερεύνηση της πόλης. Μια απόφαση που απεδείχθη στο τέλος ότι ήταν λανθασμένη, αφού ο καιρός δεν ήταν σύμμαχος στη συνέχεια. Το μοναδικό αξιοθέατο στη πόλη είναι το λεγόμενο τριεθνές σημείο με ένα οβελίσκο και ένα μνημείο, όπου συναντιούνται οι ποταμοί Parana και Iguazu και από τη μία βλέπεις την όχθη που ανήκει στη Παραγουάη και από την άλλη αυτή που ανήκει στη Βραζιλία. Για να πας εκεί ακολουθείς την όμορφη παράκτια διαδρομή του ποταμού (κάπου στο 1 χλμ.). Στη διαδρομή αξίζει μία στάση για παρατήρηση του εντυπωσιακού γλυπτού-τείχους σε ένα υψωματάκι στα αριστερά του δρόμου.
Η μικρή πόλη του Puerto Iguazu μοιάζει περισσότερο με προάστιο και δικαιολογεί την ύπαρξή της λόγω του φυσικού μνημείου των καταρρακτών και των συνόρων με Βραζιλία και Παραγουάη. Τη μέχρι βαρεμάρας ησυχία της πόλης δεν φαίνεται να τη διαταράσσει τίποτα το σημαντικό (είναι και ιδιαιτέρως ασφαλής), πέρα ίσως από ένα καρναβάλι το Φεβρουάριο, για το οποίο ήδη κάνουν κάποιες πρόβες στο κέντρο τα απογεύματα. Μέχρι και τα παιδιά που αράζουν το απόγευμα στη κεντρική πλατεία πίνοντας Coca-Cola με το λίτρο, δεν φαίνεται να έχουν διάθεση να κάνουν κάτι.
Αν θες να απολαύσεις για λίγο με την ησυχία σου το εντυπωσιακό τοπίο του πάρκου και τους καταρράκτες πρέπει να βρίσκεσαι στην είσοδο στις 8 το πρωί που ανοίγει, για να αποφύγεις τις ορδές των γκρουπ που ακολουθούν. Εμείς ήμασταν εκεί, τη πρώτη φορά, στις 9 και ήδη τα πρώτα πούλμαν είχαν καταφθάσει. Όταν έχει αρκετό κόσμο υπάρχει περίπτωση να μη βρίσκεις θέση στο τρενάκι που διατρέχει το πάρκο και να χρειαστεί να περιμένεις το επόμενο στο σταθμό που βρίσκεσαι. Πάνω από 2 εκατ. άτομα επισκέπτονται ετησίως το “Parque Nacional Iguazu”. Σ’ αυτό βοηθούν οι πολύ καλές υποδομές του πάρκου. Στις πλατφόρμες που έχουν τοποθετηθεί στο μεγαλύτερο μέρος του δικτύου των μονοπατιών δίνεται η ευκαιρία να περπατήσουν από ηλικιωμένους μέχρι ως ένα σημείο και άτομα με ειδικές ανάγκες σε καροτσάκι.
Η πολυκοσμία όμως έχει απομακρύνει και τα εκατοντάδες είδη ζώων που υπάρχουν εκεί με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο να πετύχεις κάτι ιδιαίτερο στο διάβα σου. Το μοναδικό μονοπάτι που έρχεσαι πραγματικά σε επαφή με τη ζούγκλα και έχεις την ευκαιρία να δεις κάποια ζώα είναι το λιγότερο δημοφιλές, λόγω δυσκολίας, “Sendero Macuco” (3,2 χλμ), το οποίο και καταλήγει σε ένα μικρό καταρράκτη. Αν έχει βρέξει κιόλας η πρόσβαση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη εξαιτίας της λάσπης. Αυτό πάθαμε κι εμείς και δεν μπορέσαμε να το επισκεφτούμε. Παρόλο που σχεδιάζαμε να τελειώσουμε τη περιήγησή μας στο πάρκο μέσα σε μία μέρα και την επομένη να πηγαίναμε από τη πλευρά της Βραζιλίας στους καταρράκτες, η έντονη βροχόπτωση μας χάλασε τα σχέδια. Όχι μόνο χρειάστηκε να επιστρέψουμε την επόμενη και τελευταία μας μέρα για να δούμε τη πιο εντυπωσιακή ατραξιόν του πάρκου, το λεγόμενο «Λαρύγγι του Διαβόλου» (Garganta del Diablo), όπου πλησιάζεις σε απόσταση αναπνοής στο σημείο που πέφτουν τα νερά από ύψος 80 μέτρων στον “Καιάδα”, δεν μπορέσαμε ούτε να πάμε στο νησάκι San Martin στη καρδιά των καταρρακτών, όπου ήταν κλειστό λόγω της υψηλής στάθμης του νερού τη περίοδο αυτή. Εκεί μάλιστα υπάρχει και παραλία για μπάνιο! όταν το νερό δεν την καλύπτει.
Οι ξαφνικές βροχές δεν μας άφησαν και πολλά περιθώρια να κινηθούμε όπως θέλουμε. Έτσι αφού χάσαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε στη Βραζιλιάνικη πλευρά το “Parque Nacional do Iguacu” και το μεγαλύτερο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο στο κόσμο, το “Itaipu Dam“ (το οποίο και έχει προκαλέσει έντονες διαμάχες, αφού για να φτιαχτεί κατεστράφη ένα μεγάλο μέρος του τροπικού δάσους και ανάγκασε 10.000 ιθαγενείς να εγκαταλείψουν τις εστίες τους) καταφέραμε να πάμε για ένα καφέ στη βραζιλιάνικη πόλη του Foz do Iguacu. Φτάνοντας στα σύνορα με το λεωφορείο της γραμμής έπρεπε να κατέβουμε για να πάρουμε σφραγίδα εξόδου από τη χώρα. Η ίδια διαδικασία και όταν γυρίζαμε. Στο τελωνειακό σταθμό της Βραζιλίας δεν χρειάστηκε, αφού επιτρέπεται η είσοδος στη πόλη χωρίς θεώρηση διαβατηρίου. Όσο προλάβαμε να γυρίσουμε μέσα σε 2 ώρες, και η πόλη του Foz δεν έχει κάτι το ενδιαφέρον για τον επισκέπτη. Σαφώς και διαφέρει αρκετά από το φιλήσυχο Puerto Iguazu, αφού το αστικό της τοπίο μαρτυρά ότι πρόκειται για πολύ μεγαλύτερη πόλη. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν θα τη χαρακτήριζα όμορφη.
Κατηγορίες: Argentina 2008, Μουσική - Music, Ταξιδεύοντας | Ετικέτες: Apparat, Argentina, Bajofondo, Buenos Aires, Creamfields 2008, Gorillaz, Hernan Cattaneo, Αργεντινή, UNKLE
Αν και δεν είμαι φαν της χορευτικής μουσικής είχα αποφασίσει πως στα πλαίσια της επίσκεψής μου στο Μπουένος Άιρες, άξιζε να παρακολουθήσω το μεγαλύτερο ίσως φεστιβάλ σύγχρονης μουσικής στη Λατινική Αμερική, μιας και έπεφτε το τελευταίο Σάββατο της παρουσίας μου στη πόλη. Το εισιτήριο ήταν ακριβό για τα τοπικά δεδομένα, ενώ για τα δικά μας θα έλεγα παραπάνω από νορμάλ για τα 80+ ονόματα. Κόστιζε κάπου στα 150 πέσος, ήτοι περίπου 40 €.
Οι πόρτες είχαν ανοίξει από το μεσημέρι, αλλά προτίμησα να περάσω λίγο χρόνο στο κέντρο. Το φεστιβάλ λάμβανε χώρα στο αυτοκινητοδρόμιο “Autodromo de Ciudad de BsAs” που βρίσκεται στα νοτιοδυτικά όρια του Capital Federal, στο barrio Villa Lugano. Εγώ βρισκόμουν στη αντίθετη πλευρά της πόλης. Για κακή μου τύχη το λεωφορείο που επέλεξα να πάρω δεν άφησε καμία γειτονιά εκτός δρομολογίου και έτσι το ταξίδι μου από το κέντρο ξεπέρασε τη μία ώρα διάρκεια.
Ευτυχώς κάποια στιγμή φτάσαμε κοντά στο χώρο. Ήταν γύρω στις 20:30. Εκατοντάδες αυτοκίνητα ακροβολισμένα στους γύρω δρόμους και πολύς μα πάρα πολύς κόσμος. Την επόμενη μέρα διάβασα ότι 50.000 άτομα παρευρέθηκαν στο φεστιβάλ (λιγότερα από τις προηγούμενες χρονιές). Αμέσως κινήθηκα προς την είσοδο, μιας και ήδη είχα φάει παραπάνω χρόνο απ’ ότι υπολόγιζα στο λεωφορείο. Στην είσοδο ήταν χαρακτηριστική μια τεράστια αψίδα, με στύλους που έπαιζαν σαν equalizer. Τα κιγκλιδώματα και οι 3 σειρές σεκιούριτι εξασφάλιζαν τη γρήγορη είσοδο στο χώρο. Ένας χώρος τεράστιος (8 εκταρίων) με 7 σκηνές, μπαρ, φαγάδικα, περίπτερα με merchandising του φεστιβάλ, πρώτες βοήθειες, vip χώροι και σημεία όπου μπορούσες να δώσεις το μπουκαλάκι σου και να το γεμίσουν δωρεάν με νερό. Πήγα πρώτα να πάρω το πρόγραμμα για να δω τις ώρες. Τα ονόματα πάνω κάτω τα είχα ήδη επιλέξει. Έπρεπε να περιμένω σε μια ουρά όπου το αγόραζες 15 πέσος. Ήταν σε καρτελάκια και το κρέμαγες στο λαιμό με ένα περιαυχένιο. Γενικά οι τιμές ήταν τσιμπημένες αφού για ένα μπουκαλάκι νερό ήθελες 8 πέσος (2 €) και για μια μπίρα σχεδόν 15 (4€).
Λίγο πριν στη κεντρική σκηνή είχε ξεκινήσει το live της αργεντινο-ουρουγουανής κολεκτίβας των Bajofondo. Εκεί κατευθύνθηκα κι εγώ. Ήταν φοβερά ευδιάθετοι επί σκηνής και ο κόσμος ανταποκρινόταν με το παραπάνω. Έπαιξαν όλα τα δημοφιλή τους κομμάτια, αλλά το live κράτησε μόνο 45 λεπτά. Όλα στριμωγμένα για να βγουν τα τόσα πολλά ονόματα.
Το επόμενο όνομα που είχα σταμπάρει ήταν ο Αργεντινός DJ Hernan Cattaneo. Είχα ακούσει πως στο Μπουένος Άιρες λατρεύεται σαν θεός, οπότε κινήθηκα προς τη τέντα που έπαιζε. Κάποιος Αργεντινός μου είχε πει πως παίρνει 30.000 € για κάθε εμφάνιση. Φτάνοντας εκεί διαπίστωσα ότι γινόταν πράγματι λαϊκό προσκύνημα. Πρέπει να είχε πάνω από 7.000 άτομα. Τι προσκύνημα δηλαδή, πανηγύρι ήταν. Ο κόσμος χόρευε ασταμάτητα και σε κάθε εναλλαγή του ρυθμού ή με το ξεκίνημα ενός γνωστού κομματιού ωρυόταν. 
Δεν κάθισα και πολύ εκεί καθότι στις 22:30 ξεκίναγε το Soundsystem των Gorillaz και ήταν στην άλλη άκρη του χώρου. Περνώντας από τη κεντρική σκηνή έπαιζε ο “τρελοποντικός” καναδός παραγωγός και dj Deadmau5. Καλός μου φάνηκε. Είχε έρθει και η ώρα που το νερό ήταν παραπάνω από αναγκαίο. Οι ουρές για να πάρεις κουπόνια ήταν ατελείωτες στα περισσότερα εκδοτήρια. Βρήκα αυτό με το λιγότερο κόσμο και πήρα.
Η ώρα που θα ξεκινούσαν οι Gorillaz Soundsystem πλησίαζε οπότε και πήγα στην ARENA 1 όπου ήδη γινόταν το αδιαχώρητο. Πρέπει να ήταν η 4η φορά που το project αυτό των Gorillaz έπαιζε live. Το πάρτι τους ξεκίνησε στην ώρα του ακριβώς. Διότι περί πάρτι επρόκειτο. Το εντυπωσιακό video και light show έδενε αρμονικά με το συνεχόμενο mix των μουσικών κομματιών και των φωνητικών των 2 vocalist-ράπερ. Τα κομμάτια των Gorillaz ακολουθούσαν άλλα μιξαρισμένα γνωστά κομμάτια. Θυμάμαι ένα των MGMT και το “Around the World” των Daft Punk. Γενικά πάντως δεν μπορώ να πω πως πήρα γεύση πως είναι οι Gorillaz ζωντανά, αφού το Soundsystem ήταν τελικά κάτι διαφορετικό.
Ενώ το πάρτι θα κρατούσε μιάμιση ώρα, στη μία ώρα αποφάσισα να φύγω για να προλάβω λίγο από το σετ του Βερολινέζου Apparat πριν πάω στο MAIN STAGE για τους Simian Mobile Disco. Δεν είχα δει για κάποιο λόγο κανέναν από τους δύο στο Primavera Sound στη Βαρκελώνη. Τελικά οι αρχικές υποψίες μου πως κάτι ενδιαφέρον θα είχε να μας πει, επιβεβαιώθηκαν και θα έπρεπε να είχα φύγει από τους Soundsystem πολύ πιο νωρίς, όπως και θα έπρεπε να τον είχα ακούσει στο Primavera ως The Apparat Band. Τα λίγα κομμάτια που πρόλαβα στο τέλος ήταν εντυπωσιακά και μπορώ να πω πως ο Apparat ήταν για μένα η έκπληξη της βραδιάς. Η φήμη των Simian Mobile Disco για τα remix που είχαν κάνει σε κομμάτια διαφόρων γνωστών μουσικών (όπως Bjork, Air) είχε αγγίξει και τα δικά μου αυτιά και αφού δεν τους είχα δει στο Primavera είχα τη περιέργεια να τους ακούσω. Αν και κάποια κομμάτια τους μου φάνηκαν συμπαθητικά, δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα γιατί ήταν πιο χορευτικοί απ’ ότι περίμενα.
Αφού τελείωσε το live τους, πήγα όσο μπροστά μπορούσα. Το γκρουπ που θα ακολουθούσε δεν ήταν άλλο από τους headliner της βραδιάς, τους UNKLE. Παρόλο που άργησαν κάνα δεκάλεπτο, ξεκίνησαν πολύ δυναμικά με ένα εντυπωσιακό intro και βέβαια καταιγιστικό light show. Τους Lavelle και Clemments στις κονσόλες πλαισίωναν δύο κιθαρίστες, ένας ντράμερ και ένας στα πλήκτρα. Παρόλο που δεν τους είχα δει στο Eject το καλοκαίρι στην Αθήνα, μπορώ να επιβεβαιώσω κι εγώ ότι είναι πολύ δυνατοί στα live τους. Θα έλεγα μάλιστα πως μοιάζει περισσότερο με ροκ συναυλία. Μάλιστα, ο ένας κιθαρίστας καθ’ όλη τη διάρκεια του σετ (το οποίο ήταν γύρω στη μία ώρα) χτυπιόταν υπερβολικά λες και έπαιζε μέταλ (χαλάρωσε μεγάλε στο Creamfields είσαι…). Κάποια στιγμή ο Lavelle ευχαρίστησε το κόσμο και προχώρησε σε δηλώσεις για τον Ομπάμα, λέγοντας πως ευελπιστεί να αλλάξει κάποια πράγματα. Μεταξύ των κομματιών που ακούστηκαν ήταν το Reign με τη φάτσα του Ian Brown στα μόνιτορ (χωρίς τη φυσική του παρουσία), το In a State (ωραία εκτέλεση με γυναίκα στα φωνητικά) και το Eye for an Eye (δεν θυμάμαι άλλους τίτλους).
Μετά το τέλος του set των UNKLE έβαλα πλώρη για επιστροφή. Η ώρα ήδη έφτανε δυόμισι το πρωί και πέρα από το ταξίδι επιστροφής στο κέντρο, είχα και πρωινό ξύπνημα για την εκδρομή στη πόλη του San Antonio de Areco. Οπότε δεν μας έπαιρνε για παραπάνω. Εδώ βέβαια το πάρτι θα συνεχιζόταν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και ο κόσμος δεν φαινόταν διατεθειμένος να φύγει. Βγαίνοντας έπρεπε να ανακαλύψω τι λεωφορείο να πάρω και αν βέβαια πέρναγαν λεωφορεία. Οι αστυνομικοί που υπήρχαν στη περιοχή σου έδιναν συγκεχυμένες πληροφορίες. Άλλοι έλεγαν δεν περνούν λεωφορεία, άλλοι σου έλεγαν πήγαινε στη τάδε στάση και περίμενε… Κανείς δεν ήξερε και πολλοί ψαχνόντουσαν. Κάτι μου θύμιζε η όλη κατάσταση… Ευτυχώς που βρήκα ένα παιδί που έψαχνε κι αυτός πως θα πάει στο κέντρο και μοιραστήκαμε το ταξί. Αλλιώς, ακόμα θα περίμενα λεωφορείο. Οι διοργανωτές θα μπορούσαν να ήταν πιο οργανωμένοι όσον αφορά το κομμάτι των μετακινήσεων των θεατών και της ενημέρωσης για τα δρομολόγια των λεωφορείων, αφού ο χώρος του φεστιβάλ ήταν τόσο έξω από το κέντρο της πόλης.
Κατηγορίες: Argentina 2008, Ταξιδεύοντας | Ετικέτες: Argentina, Boca Juniors, Futbol
Courtesy by G.M.
El Partido
Στο γήπεδο γυρίσαμε τη Κυριακή γύρω στις 11 για να δούμε για εισιτήρια. Στη περίπτωση που δεν βρίσκαμε, θα φεύγαμε για το γήπεδο της Racing μιας και ο αγώνας εκεί ήταν το απόγευμα. Πριν τα εκδοτήρια συναντήσαμε πολλούς που πουλούσαν εισιτήρια. Προς έκπληξή μας, δεν υπήρχαν ουρές στα εκδοτήρια, αλλά πουλούσαν πια, προς 24 πέσος (6 €), μόνο εισιτήρια γενικής εισόδου, τα λεγόμενα “Popular”. Πάλι οι οδηγοί πρότειναν τις ασφαλέστερες κερκίδες της “Platea”, αντί της λαϊκής τσιμεντένιας όρθιων, όπου έπαιζε, όπως λένε, να πέσεις θύμα κλοπής ή διαπληκτισμών. Παρόλα αυτά εμείς πήραμε 2 “Popular” και φύγαμε, για να επιστρέψουμε καμιά ώρα πριν ξεκινήσει το παιχνίδι στις 3 το μεσημέρι, μόνο με τα απολύτως απαραίτητα και μία ψηφιακή.
Ήδη από τη διαδρομή προς το γήπεδο «μύριζε» ατμόσφαιρα αγώνα. Πολύς κόσμος (μικροί και μεγάλοι) με φανέλες, κασκόλ και σημαίες της Boca συνέρεε προς τα εκεί. Φτάνοντας κοντά, το σκηνικό γνωστό. Μικροπωλητές με όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ της Boca και βέβαια καντινιέρηδες με «βρώμικα». Πήρα μια φανέλα για να είμαι κι εγώ εντός κλήματος. Η αστυνομία είχε αποκλείσει με κιγκλιδώματα τους γύρω δρόμους και ήταν αδύνατο να πλησιάσεις το γήπεδο χωρίς έλεγχο. Μάθαμε όμως (χωρίς να το επιβεβαιώσουμε) ότι όταν πλησιάζει μια ομάδα σκληροπυρηνικών της “La 12” (της κερκίδας δηλαδή που μαζεύονται οι οργανωμένοι), οι αστυνομικοί ανοίγουν δρόμο και αυτοί εισέρχονται με το έτσι θέλω δωρεάν.
Εμείς είχαμε εισιτήρια στην αντίθετη πλευρά της “La 12”, πίσω από το τέρμα. Η κερκίδα ήταν μόνο με τσιμεντένια σκαλιά όπως παλιότερα σε αρκετά ελληνικά γήπεδα. Τα εισιτήρια ήταν ηλεκτρονικά και έπρεπε να τα περάσεις από ειδική σχισμή όπως στο μετρό για να μπεις. Υπήρχε δηλαδή, αυστηρός έλεγχος γενικά. Μέχρι και λίγο πριν ξεκινήσει το ματς το γήπεδο ήταν μισογεμάτο. Η ατμόσφαιρα όμως είχε ήδη ζεσταθεί για τα καλά, όχι μόνο από τις μουσικές των ”Las Bandas” της 12 που είχαν ξεκινήσει από νωρίς το πανηγύρι, αλλά και από τον καυτό ήλιο που μας χτύπαγε κατακούτελα. Ανάμεσα στους απλούς “inchada” (οπαδούς) υπήρχαν και αρκετοί τουρίστες. Άρα δεν ήμασταν μόνοι μας.
Ελάχιστα λεπτά για τη σέντρα και ξαφνικά το γήπεδο είχε γεμίσει σε μεγάλο βαθμό. Η ατμόσφαιρα στο γήπεδο έμοιαζε σαν να επρόκειτο για μεγάλο ντέρμπι. Η μουσική από τους οργανοπαίκτες της 12 ήταν ασταμάτητη και έδιναν το ρυθμό σε όλο το γήπεδο για τραγούδια και συνθήματα. Πρώτοι μπήκαν οι παίκτες της Rosario. Το τι βρισίδι έπεσε δεν περιγράφεται. Ακολούθησαν οι παίκτες της Boca και βέβαια ένας πανζουρλισμός της εξέδρας. Η ατμόσφαιρα στη τσιμεντένια ήταν φανταστική. Ανάμεσα στα τραγούδια, δεν ξεχνούσαν να αποθεώνουν που και που το θρύλο Román (Riquelme). Άξιζε χίλιες φορές από τις αποστειρωμένες εξέδρες που σε πάνε τα γραφεία. Και η θέα ήταν πολύ καλή, λόγω της κατασκευής του γηπέδου και ο κόσμος εκεί πραγματικά ενθουσιώδης. Κάποια στιγμή ενώ είχε ντάλα ήλιο έπεσαν κάτι παχιές ψιχάλες. Όχι δεν άρχισε να βρέχει με ήλιο. Ήταν ροχάλες από τους από πάνω! Κάθε τόσο κάποιος είχε τη σιχαμερή ατυχία να τρώει μια ψιλή. Καλά, σκέφτηκα, τόσο γύφτοι είναι αυτοί και φτύνουν τους δικούς τους; Έλα όμως που μάθαμε πως ήταν οι οπαδοί της Rosario! Εδώ, λέει, τους φιλοξενούμενους τους βάζουν στο πάνω διάζωμα….Ποιος φωστήρας το έχει σκεφτεί αυτό; Βέβαια δεν έμειναν μόνο στο φτύσιμο, έριξαν και ποτήρια με νερό. Ότι έπρεπε βέβαια για τις συνθήκες που επικρατούσαν. Στη καταπολέμηση της ζέστης βοηθούσαν και τα παγωτά γρανίτες που πουλούσαν οι πλανόδιοι κάθε τόσο.
Στη αρχή το παιχνίδι είχε ενδιαφέρον και η Boca το πάνω χέρι, με πολλές ευκαιρίες για γκολ. Τελικά κατάφερε να ανοίξει το σκορ νωρίς και να ξεσηκώσει το κόσμο. Στη συνέχεια «κάθισε» και βρήκαν ευκαιρία να ανέβουν οι παίκτες της Rosario, με αποτέλεσμα να ισοφαρίσουν λίγο πριν τα μέσα του δεύτερου ημιχρόνου. Έτσι το παιχνίδι άναψε και λίγο πριν το τέλος η Boca κατάφερε να πετύχει το πολυπόθητο γκολ της νίκης και να δώσει το έναυσμα για το πάρτι στις εξέδρες.
Στο τέλος του παιχνιδιού άδειασε το γήπεδο, εκτός από τις εξέδρες πίσω από τα τέρματα. Ήμασταν καταδικασμένοι για μισή ώρα ακόμα να ανεχόμαστε το καυτό ήλιο. Ευτυχώς που η μουσική και το τραγούδι δεν σταματούσε.
Πραγματικά ζήσαμε μια φοβερή εμπειρία και μάλιστα μέσα στους οπαδούς της Boca. Που να προλαβαίναμε και το “Superclasico”, που είχε γίνει τη προηγούμενη εβδομάδα με τη River.
Πήγα μια βόλτα και στο στάδιο της River, το τεράστιο (70.000 θέσεων) Monumental. Καμία σχέση με τη περιοχή της Boca. Έμοιαζε η κατάσταση με Ολυμπιακό Στάδιο και η γειτονιά πολύ πιο «κυριλέ». Εξάλλου η River έχει και το προσωνύμιο “Los Millionarios”. Μου έκανε εντύπωση πως στη γύρω περιοχή το μοναδικό μαγαζί που πούλαγε merchandise της River ήταν η επίσημη μπουτίκ του συλλόγου.
