Κατηγορίες: Ταξιδεύοντας | Ετικέτες: Add new tag, Barcelona, Βαρκελώνη, Ισπανία, Ταξίδια
- 53,5 €: Εισιτήριο Αθήνα – Βαρκελώνη (τέλος Μαΐου) με Clickair.
- 88 €: Εισιτήριο Βαρκελώνη – Αθήνα (πρώτη Ιουνίου) με Vueling.
- 24€/άτομο/βραδιά σε 4κλινο δωμάτιο hostel.
- 75€/μέρα για 2 άτομα ένα διαμέρισμα στη Barceloneta (μία από τις ομορφότερες γειτονιές της πόλης) τη χαμηλή περίοδο (85€ την υψηλή).
- 1,2€: το εισιτήριο για 1 μόνο διαδρομή στα Μέσα Μεταφοράς.
- 7,2€: η κάρτα 10 διαδρομών για μία αστική ζώνη. Άρα 0.72€/διαδρομή κατεβαίνει το κόστος.
- 2,5€ το εισιτήριο του τρένου για αεροδρόμιο.
- 40€: το πρόστιμο στο μετρό για είσοδο χωρίς εισιτήριο.
- 30,05€ (τα 5 λεπτά τι τα θέλουν;): το πρόστιμο για κάπνισμα στο μετρό.
- Συμπέρασμα: στο μετρό της Βαρκελώνης συμφέρει να καπνίζεις παρά να είσαι τσαμπατζής!
- Στους διαδρόμους του μετρό υπάρχουν διαγραμμισμένες περιοχές για μουσικούς.
- Ντουλάπια για φύλαξη αποσκευών υπάρχουν μονάχα στον κεντρικό σταθμό Sants και πουθενά αλλού!
- 1,25€/λίτρο η απλή αμόλυβδη και 1,35€/λίτρο η σούπερ αμόλυβδη 98ο (τιμές τέλος Μαΐου).
- Bicing: το νέο μέσο δημοτικής συγκοινωνίας για μικρές αποστάσεις.
- 8€/μέρα η ενοικίαση ποδηλάτου στη Barceloneta για 1 5μερο. Το ποδήλατο είναι το απόλυτο μέσο για μετακίνηση στη πόλη, ώστε να πας όπου θες και όπως θες μέσα σε λίγο χρόνο. Παρά τους αρκετούς ποδηλατοδρόμους, στο κέντρο η έλλειψη τους σε αναγκάζει να κινείσαι στο δρόμο ή στα πεζοδρόμια. Απαραίτητη η αλυσίδα και το κλείδωμα σε κάθε στάση.
- Ποδηλατάδα στη παραλιακή ζώνη από το Forum μέχρι τη Platja Sant Sebastia στη Barceloneta και από τη Marina Port Vell έως το Moll de Barcelona.
- «1 στα 3 θανατηφόρα ατυχήματα με πεζούς στη Βαρκελώνη συμβαίνουν κατά τη διάσχιση των δρόμων». Αναγραφόμενο μήνυμα σε διάφορες διαβάσεις για να έχουν οι πεζοί τεταμένη την προσοχή τους κατά τη διάσχιση του δρόμου.
- 68 πάρκα έχει η Βαρκελώνη, κάτι που μεταφράζεται σε 18,1 τ.μ. πράσινο ανά κάτοικο. Επίσης, το 10% της πόλης καλύπτεται από πράσινο (στην Αθήνα αντιστοιχούν σε κάθε κάτοικο, μόνο του δήμου και όχι της ευρύτερης πόλης, μόνο 5,27 τ.μ., ενώ παλιότερες έρευνες έδειχναν μόλις 2,55 τ.μ.). Αναρίθμητες δε οι πλατείες και πολλοί πεζόδρομοι, οι γνωστές Ramplas.
- Montjuic: Ο λόφος των Εβραίων ή του Δία (ανάλογα ποια εξήγηση της λέξης Montjuic επιλέξεις). Εκεί βρίσκονται οι (ενεργείς) αθλητικές εγκαταστάσεις των Ολυμπιακών του 1992, με το εντυπωσιακό κέντρο καταδύσεων, ο «διαστημικός» πύργος τηλεπικοινωνιών του Καλατράβα, το MNAC, το ίδρυμα Juan Miro, το Teatre Grec και βέβαια το κάστρο του Montjuic με τη θαυμάσια θέα. Η άνοδος στο λόφο του αξίζει να γίνει με ένα εναλλακτικό μέσο, όπως το τελεφερίκ «Teleférico de Montjuïc» (7,90€ το εισιτήριο μετ’ επιστροφή) ή και το τρενάκι “Funicular de Montjuic” (απλό εισιτήριο μετρό) ή και το ποδήλατο (για τους προπονημένους).
- Tibidabo: Η Βαρκελώνη «πιάτο» από τα 512μ ή αλλιώς το ψιλότερο βουνό στα πέριξ της πόλης. Αξίζει μια βόλτα προς τα εκεί με το μπλε τρενάκι «Tranvía azul» (3.90€ το εισιτήριο μετ’ επιστροφή), που εγκαινιάστηκε το 1901 ή το άλλο τρενάκι Tibidabo Funicular (3€ το εισιτήριο μετ’ επιστροφή). Επίσης στη κορυφή υπάρχει και ένα εμβληματικό λούνα παρκ (στέκει εκεί για πάνω από 100 χρόνια) για βόλτα με αεροπλανάκι ή roller coaster.
- Torre de Collserola: Αν για κάποιο λόγο δεν αρκεί η θέα της πόλης από τα 512μ, τότε υπάρχει και η δυνατότητα να ανέβει κάποιος στο φουτουριστικό πύργο αναμεταδόσεων και να δει τη πόλη από τα 560μ. Αρκεί βεβαίως να πληρώσει 5 ευρώπουλα.
- Hospital de Sant Pau: ένα νοσοκομείο-αξιοθέατο, πλήρως λειτουργικό, με παραμυθένια κτήρια σχεδιασμένα από τον καταλανό αρχιτέκτονα Lluís Domènech i Montaner, από την είσοδο του οποίου θαυμάζεις τη περίφημη Sagrada Familia.
- Gracia: κάτι μεταξύ Κολωνακίου και Εξαρχείων. Μια γειτονιά γεμάτη μικρά μπαρ και έθνικ εστιατόρια. «Μακριά» από το μαζικό τουρισμό.
- Avinguda Diagonal: η εντυπωσιακή Διαγώνια λεωφόρος, μήκους 11 χλμ και πλάτους 50μ, που κόβει την πόλη στα δύο, από δύση προς ανατολή.
- Parc Espanya Industrial: Πρόκειται για ένα από τα πιο όμορφα πάρκα της πόλης, έκτασης 11 εκταρίων, όπου στη θέση του υπήρχε πριν ένα εργοστάσιο υφασμάτων. Βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το κεντρικό σταθμό του Sants. Το εντυπωσιακό του πάρκου είναι η μεγάλη τεχνητή λίμνη με το άγαλμα του Ποσειδώνα και τους 10 επιβλητικούς πύργους-φάρους να δεσπόζουν από ψηλά. Ο βάσκος Luis Peňa Ganchegui που το σχεδίασε, θέλησε να δώσει μια αστική διάσταση της αρχαίας Μεσογείου. Το πάρκο γεμίζει από ντόπιους κάθε ηλικίας.
- Sants & Sant Marti: 2 μη τουριστικές περιοχές, με ενδιαφέρουσα και διαφορετική αρχιτεκτονική η κάθε μία.
- Οι Βαρκελωνέζοι έχουν μία ιδιαίτερη σχέση με τα σκυλιά μικρού μεγέθους.
- Κάρτα “Articket BCN”: κοστίζει 20€ και εξασφαλίζει είσοδο σε 7 κύρια μουσεία της Βαρκελώνης, όπου το μεμονωμένο εισιτήριο κοστίζει 7-8€. Επίσης, είναι σημαντικό ότι με την κάρτα αποφεύγονται οι ουρές για εισιτήριο.
- Origens: 3 μικρά εστιατόρια μόνο με καταλανικές γεύσεις και λογικότατες τιμές. Όλα τα υλικά τους, λένε, προέρχονται μόνο από την επαρχία της Καταλονίας. Οι συνταγές αναφέρονται στο site τους, αλλά δυστυχώς ακόμα είναι μόνο στα καταλανικά.
- Libreria Kowasa: το απόλυτο βιβλιοπωλείο αφιερωμένο αποκλειστικά στη φωτογραφία, με πάνω από 10.000 τίτλους και χτισμένο πάνω στη φιλοσοφία της προώθησης της φωτογραφικής τέχνης.
- 100 και 125€ «ζητoύσε» ο «ταπεινός» τραγουδοποιός Tom Waits για τη συναυλία του στις 15/7 στη Βαρκελώνη (και στην Ιταλία ζητάει 100 και 140€), κάτι που συζητιέται εντόνως το τελευταίο καιρό. Εμείς εδώ βέβαια είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια «ευρω-ύψη», αφού εξαντλούμε σε λίγες ώρες τα εισιτήρια των 95€+ της Madonna.
- Mondo Sonoro: το μουσικό free press της πόλης για ότι συμβαίνει γύρω από την εναλλακτική σκηνή.
- 1,5€ η κυριακάτικη και 1€ η σαββατιάτικη έκδοση της εφημερίδας Publico μαζί με 1 dvd ή βιβλίο.
- H Magazine: ένα ενδιαφέρον καλαίσθητο μοντέρνο περιοδικό για μουσική, τέχνες και μόδα. Ακόμα πιο ενδιαφέρουσα η ηλεκτρονική του έκδοση, όπου δύναται να διαβαστεί σε pdf ολόκληρη η έντυπη έκδοση.
- Primavera Sound Festival: το απόλυτο εναλλακτικό μουσικό φεστιβάλ με ότι πιο φρέσκο υπάρχει ή θα υπάρξει στα μουσικά δρώμενα. Πάνω από 100 γκρουπ, απίστευτος χώρος το Forum, 85€ το 3μερο πάσο με προαγορά μερικούς μήνες πριν και 140€ μετά, 65€ το ημερήσιο στην είσοδο, αλλά και με «ελληνικές» τιμές εντός; ήτοι 6€ το ποτό, 4€ τα 400ml μπίρας, 24€ μία κανονική πίτσα και 1€ το νερό.
Κατηγορίες: Μουσική - Music
Φτάσαμε στο Καραϊσκάκη στις έξι παρά, όταν ήδη είχαν αρχίσει να παίζουν οι Cyanna. Μπαίνοντας νόμιζα πως έκαναν πρόβα, αφού ήταν ζήτημα στο χώρο να υπήρχαν 50 άτομα… μαζί με τα μέλη του γκρουπ και τα άτομα της παραγωγής. Παρόλα αυτά, οι Cyanna έδειχναν να απολαμβάνουν το live τους. Η αλήθεια είναι ότι αισθανόμουν λίγο περίεργα, όχι λόγω έλλειψης κόσμου, αλλά λόγω του ότι βρισκόμουν στο κέντρο του κόκκινου τηγανιού..:)
Κατά τις 6:45 ανέβηκαν στη σκηνή οι Imam Baildi, οι οποίοι με τους γνωστούς πλέον ηλεκτρονικούς τους πειραματισμούς πάνω σε sample παλιών ελληνικών κομματιών προσπάθησαν να ζωντανέψουν τους παρευρισκόμενους, οι οποίοι εν τω μεταξύ θα είχαν φτάσει το ιλιγγιώδες νούμερο των …150-200 ατόμων. Κάποιοι έδειχναν να το απολαμβάνουν, αλλά η αρκετά καλή προσπάθεια των Ιμάμ, με τα βίντεο, τα πνευστά και τα κρουστά, δεν φάνηκε να άγγιξε ιδιαίτερα το κόσμο που όσο περνούσε η ώρα αυξανόταν… Αυξανόταν είπα;
Ενώ η ώρα πλησίαζε οκτώ και η προετοιμασία της σκηνής για την εμφάνιση των National ολοκληρωνόταν, η αρένα έμοιαζε απελπιστικά άδεια. Καλά τόσο λίγοι; Δεν μπορεί, σκέφτηκα. Τι ώρα θα έρθουν; Με τη προσφορά των 2 εισιτηρίων + 1 δωρεάν και τη τιμή να διαμορφώνεται έτσι στα 36 και κάτι ευρώ το εισιτήριο, για να δεις 3 ονόματα όπως οι National, Massive Attack και Gogol Bordello ακουγόταν αν μη τι άλλο δελεαστική η πρόταση, τηρούμενων πάντα των αναλογιών. Το να βλέπεις βέβαια ένα γκρουπ σαν τους National σε απόσταση 10-20 μέτρων, με άνεση γύρω σου και απολαμβάνοντας τη μπίρα σου, που μόλις πριν λίγο είχες προμηθευτεί σε χρόνο dt από το διπλανό μπαρ, φαντάζει ιδανικό. Όμως η επιτυχία ενός φεστιβάλ κρίνεται από τη προσέλευση του κόσμου. Και ακόμη και η προσφορά του ενός δωρεάν εισιτηρίου δεν φάνηκε αρκετή για να φέρει τη Τρίτη τον έλληνα μουσικόφιλο στο Καραϊσκάκη.
Η εμφάνιση των National καθυστέρησε κάνα τέταρτο, πιθανόν για να εισέλθει και περισσότερος κόσμος. Ο κόσμος αυξανόταν συνεχώς, αλλά μέχρι και που βγήκαν οι αμερικάνοι δεν νομίζω να είχε ξεπεράσει τα 3000-4000 άτομα. Τελικά διαπιστώνω πως αν δεν νυχτώσει ο έλληνας δύσκολα πάει σε συναυλία. Να πω την αλήθεια περισσότερο από τα 3 σχήματα που εμφανίστηκαν προχθές στο Flybeeyond, περίμενα να δω τους National. H μουσική τους με είχε κερδίσει και ήθελα να δω τι λένε και στα live τους. Δεν μπορώ να πω όμως πως εντυπωσιάστηκα τόσο όσο περίμενα από το live τους. Μου φάνηκαν απόμακροι. Δεν κατάφερα να ενταχθώ στο κάπως ψυχρό τους κλίμα. Σίγουρα ο χώρος δεν τους ταίριαζε (ένας κλειστός χώρος θα ήταν καλύτερος νομίζω) και ο περισσότερος κόσμος που βρισκόταν εκεί ήταν ενοχλητικά αδιάφορος (bar socialisation δηλαδή) και δεν βοήθησε ώστε να δημιουργηθεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα. Πίεζε και ο χρόνος…Στα μόλις 55 περίπου λεπτά που διήρκεσε το live τους, χωρίς encore, έπαιξαν κομμάτια (στο τέλος υπάρχει το setlist) κυρίως από το τελευταίο τους πόνημα, το Boxer, αλλά και από το προηγούμενο Alligator, μερικά με πάθος και τα περισσότερα σε ενδιαφέρουσες διαφοροποιημένες εκτελέσεις. Ελπίζω να καταφέρω να τους ξαναδώ σε κάποιο καλύτερο χώρο, γιατί πιστεύω πως είναι μία αξιόλογη μπάντα.
Well, I’m missing something
Yeah, I’m missing something
Abel, my mind’s gone loose inside the shell
My mind’s not right
My mind’s not right”
Όπως φάνηκε ο κόσμος είχε έρθει σχεδόν αποκλειστικά για τους Massive Attack και κατ’ επέκταση για τους Gogol Bordello, αφού ο χώρος φαινόταν πιο γεμάτος από ποτέ με το που τελείωναν οι National, κατά τις 9:15. Κι όταν λέμε γεμάτος, υπολογίζω γύρω στους 5000-6000 κόσμο με το ξεκίνημα της εμφάνισης των Massive. Το live τους ήταν πράγματι εντυπωσιακό. Σε αυτό βοήθησε και το visualisation με το οποίο «έντυσαν» τα ήδη υπέροχα εκτελεσμένα κομμάτια τους. Έπαιξαν γύρω στη μιάμιση ώρα με ένα encore. Το σίγουρο είναι ότι κέρδισαν τον κόσμο και τον έβαλαν στην κατάλληλη διάθεση για το πάρτι που θα ακολουθούσε.
Ομολογουμένως, η επιλογή των διοργανωτών να βγάλουν τελευταίους τους Gogol Bordello και να κλείσουν «πανηγυρικά» την ημέρα ήταν απολύτως εύστοχη. Όσοι είχαν προηγούμενη επαφή με τη μουσική τους και γνώριζαν τη τρέλα που κουβαλά ο Eugene Hutz και η παρέα του ήταν προετοιμασμένοι γι αυτό που θα επακολουθούσε. Οι υπόλοιποι μπήκαν στο κλίμα με το που ανέβηκαν επί σκηνής οι Gogol και τα έκαναν …Bordello. Με αστείρευτη ενέργεια και θεατρικότητα κέρδισαν τους περισσότερους και ξεκίνησαν ένα πανηγύρι που διήρκεσε κάτι παραπάνω από μία ώρα και δέκα λεπτά. Σε αντίθεση με την ισοπεδωτική κριτική του Other Side, πιστεύω πως οι Gogol έχουν ενδιαφέρουσα μουσική και σκηνική παρουσία, παρόλο που το στιλ τους μπορεί να κουράζει κάποιες φορές. Μία πραγματικά πολυεθνική μπάντα ( Ουκρανία, Ρωσία, Ισραήλ, Εκουαδόρ, Ταϊλάνδη-Αμερική, Κίνα-Σκοτία, Ιαπωνία-Ρουμανία), με άναρχη, πολύχρωμη μουσική μίξη από gipsy, ρωσικο-ουκρανικές και βαλκανικές καταβολές, πανηγυρικού χαρακτήρα εμφανίσεις, μπόλικα κιτς στοιχεία, μακριά από κάθε μουσική ορθότητα. Τι άλλο θα ζήταγε κανείς από μια μπάντα αυτού του τύπου;
Τέλος, ο χώρος του γηπέδου Καραϊσκάκη ήταν πολύ καλά οργανωμένος (ίσως και ο καλύτερος από πλευράς οργάνωσης), αλλά νομίζω όχι κατάλληλος για μουσικές συναυλίες. Το γεγονός ότι η σκηνή ήταν στη μέση, δημιουργούσε μια έντονη ηχώ, στη κερκίδα πίσω από τις κονσόλες, κάτι που ήταν ενοχλητικό για όσους καθόντουσαν πίσω.
Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα αλλάξει η συναυλιακή μας νοοτροπία (διοργανωτές και θεατές), διότι διαφαίνεται ότι στο εγγύς μέλλον θα συνεχίσουνε με τις κλασικές σταθερές αξίες των Scorpions, Whitesnake, Def Leppard, Pavlov’s dog και λοιπούς συγγενείς, μέχρι και αυτοί να αντικατασταθούν σιγά σιγά από μια νέα γενιά κλασικών.
Squalor Victoria!
The National Setlist
1. Start a war (B)
2. Brainy (B)
3. Secret Meeting (B)
4. Baby, We’ll Be Fine (A)
5. Slow Show (B)
6. Mistaken For Strangers (B)
7. Abel (A)
8. Squalor Victoria (B)
9. Racing Like a Pro (B)
10. Apartment Story (B)
11. Fake Empire (B)
12. Mr. November (A)
13. About Today (CT)
(B): Boxer (2007), (A): Alligator (2005), (CT): Cherry Tree (2004)
Κατηγορίες: Μουσική - Music | Ετικέτες: Barcelona, Festival, Music, Primavera
